Sen ilk ne zaman kırıldın, hatırlıyor musun?

Kırılma dediğimiz şey bence zamanla gelişen bir oluşum. Hemen olmuyor aniden illaki biriktiriyor içinde. Benim kırılma diyebileceğim bir nokta kot bir zamanım oldu her şey tüm hayatım alt üst oldu. Ve o an kimse yoktu yanımda. Seviyorum dediğim insanlar yalan oldu fake çıktı. Bunu gördüğüm zaman dedim ki demek ki insanlar bazen böyle..

Küçükken insanların beni yok saymasından, varlığımı unutmasından korktuğumu hatırlıyorum. Bir keresinde küçükken öldüğüm bir rüya görmüştüm. Tam ölmemişim de, sadece etrafımdaki (evdeki) kişilerle konuşmaya çalıştığımda "sen öleceksin" diye benden kaçtıklarını hatırlıyorum.

Bir keresinde de annem ve ben sonradan kalabık bir ortama dahil olmuştuk. O sırada amcam markete gitmiş ve oradakilere göre alışveriş yapmış. Herkese çikolata, abur cubur verirken beni unuttular. Sonra kimsenin bana bir şey vermediğini farketti. Daha sonra halam kendi hakkından bana da verdi. Amcamın beni fark ettiği o an utanmış ya da mahçup olmuş hissettiğimi hatırlıyorum. Üzüntü gibiydi.

Çok derinlere indim de 4 yaşındaydım babam terslemişti