Dönemsel olarak çevrenizdeki insanlardan nefret ettiğiniz oluyor mu?

Sorunuz bana bir elif şafak cümlesini hatırlattı.

"Keşke söyleyebilsek birbirimize dürüstçe: ? Seni seviyorum ama şu anda değil. Seni görmek istiyorum ama bugün değil" Elif Şafak

Ne kadar geçekçi bir bakış açısı ve hepimizin ortak sesi aslında bu cümleler. Aslında durumun karşımızdakiyle ilgisi yok, belki o an / o gün / o hafta sizin zihniniz yorgun bitkin, insani ihtiyacınız olan sakinliği, dinlenmeyi istiyorsunuz kendi içinizde, ama işte bunu karşı taraf bilmediği için "buluşalım, gezelim, oturmaya gel, geleyim, derdimi dinle" gibi size geldiğinde ister istemez ruh haliniz bunu kaldırmıyor. Bu anlar da karşı tarafa net olmalı, yani dinlenmek istediğinizi söylerseniz belki bu teklifleri siz kendinizi iyi hissedene kadar yapmazlar ve sizde kendinizi kötü hissetmezsiniz.

Ancak o nefret hissi siz de bilirsiniz ki geçici oluyor, o yüzden bu durumda kendinizi suçlamayın. yaşadığınız şey insani durum. yeter ki kırıp dökmeyin kimseyi :)

Bu genelde insanın psikolojik sorunları olmasından kaynaklı bir durumdur psikolojin bozuk olduğu için her şeye çabuk sinirlenen birisi haline geliyorsun aynı zamanda ya duygusuz ya da ağlak birisine dönüşebiliyorsun bunlar da en küçük şeye takıntı yapmanı sağlıyor en küçük şeye gıcık kapıyorsun o yüzden o nefret duyguya oluşuyor