İnsan, hep zor olan kendini yoran şeyleri mi sever?

Artık değil. Beni yoran ya da aynı yerden bakmadığım kimseyi çekemiyorum. Çok çabalamak çok yorucu bunu yapmadan konforlu ve sağlıklı ilişkilerde bulunmak çok da güzel.

Evveldendi o, bana acı veren, buhranlar yaşatmak isteyen, duygularımı önemsemeyen kimseyi sevemem. Mütemadiyen bahaneler üreten, zeytinyağı gibi üste çıkan, tartışmak için yer arayan, kaostan beslenen hiç kimse benim vazgeçilmezim olamaz. Kimsenin beni benden koparmasına, çalmasına , ayarlarımı bozmasına müsade edemem. Bence aslında kimse kendisine değersizlik yaşatan, tüketen kişiyi sevmez, sadece onu sevgi sanar, kendi kalbini kandırır. Ben kimsenin celladını sevebileceğine inanmıyorum, sadece öyle sanıyorlar, sadece bağımlı oluyorlar, sevgi değil bu. Kendi gerçekleriyle yüzleşmeye cesaretleri olmadığı için bir yalanın içinde hapsediyorlar, mahkum ediyorlar kendilerini. Aklı selim olan, akli melekeleri olan hangi insan kendisine ızdırap çektireni sever ki, bazı kişiler kendilerine acı çektirmekten keyif duyar, acıyı sever, bazı kişiler kendilerine değer vermez ve değer vermeyeni sever, çünkü kendine değer vermez, özgüven eksikliği yaşayan, yalnız, sevgiye aç kişi de narsist, ahlaksız kişileri sevdiğini sanar, halbuki gerçekten sevdiği falan yoktur, kandırır kendini, takıntı da yapmıştır belki, kendine değer vermediğinden, öz saygısı olmadığından sevilecek meziyette olmayan kişileri inatla tutarlar hayatlarında, belki de başka bir çıkış yolu bilmiyorlardır. Halbuki aslında farkında bile değillerdir, aslında kendi ebeveynlerini daha çok sevdiklerinin. Daha çok gençlikte ve toylukta oluyor bu tür yanılsamalar bence. Kendine değer veren bir insan kimsenin oyuncağı etmez kendini, kendisine zararı olanları da ilelebet atar hayatından, istikbaline bakar.

Zor olanı elde etme hırsı bu.. kolay elde edilenden kolay vazgeçilir sözü de var ama zor elde edilenin de çok kıymeti yok, ondan da vazgeçiliyor heves alınınca