Aklımın pencerelerini öyle bir karanlığa açmışım ki geceyi içine çekti; bir sis gibi neşemin üstüne çöktü; güneş şimdi nasıl doğar?

Zaman, aziz dostum zaman... Zaman sayesinde her şeye kavuşur ve kaybedersin. Nafile çabalarla bazı şeyler biraz olsun değiştirilebilir ama ben beklemeyi seçiyorum.

Tamamen geçeceği gün de çok uzak değil ki. Alışmak o kadar bir şey değil bence

Olabilir. Bence de objektif bir şey değil. Katılıyorum

Güneşten başka hiçbir ışığın görünmeyeceği bir günün düşüncesi şimşekleri gibi düştü Zeusun, bu cevaptan sonra. Şaşkınlığımda parlayan ışıklar çok uzakları gösterdi zihnimde. Kalbimin yollarını gördüm, Eski Roma'daki sağlam yollar gibiydi, yol kenarında aralıklı atlar bağlıydı. Işıklı bir gecede, yolu son hızda gidebilmek için.

Sarı sonbahar düşer içimdeki kışın soğuk aşkına,
Kireçle kapanmış kalbimde yıldızlar hep kayar.
Umut dolu baharlar, bugünü ve yarını kaçarken bile düşünmüş,
Atilla İlhan'ın dizelerinde kaybolmakmış ruhu bu gecenin.

Bu sizin sözünüz mü: yalnızlığa kalabalıklar örme? Enfes bir söylemmiş. Hisli tebessümlerle aydınlandı yine gecem

Vay canına, harika yazıyorsun, hiç beklemiyordum bu soruyu sorarken böyle cevapları.

Doğaçlıyorum ben de. Bana aitler ama ne kadar süre , ne pahasına ve ne kadar bana?

Sonsuzluk yarın gibi geliyor. Yarın da çok uzak. Fakat avuçlarım şimdiden çok sıcak: bir çift küçük elin üşümüşlüğünü arıyorlar. Zamandan bağımsız, sözler hislerin hep gerisindeler...

Debussy'den Clair de Lune çalabilir öyleyse.
Soğuk ve sert esen rüzgarun uğultusu doldururken kulaklarımı, araya bir kaç notası girsin isterim sevdiğimle arama. Beyazlayan saçların aralarındaki tanelerin düştüğü yükseklerdeki dumanlar kaplı kül sarısı gökyüzünde görebilirim umudu; titreşen sokak lambalarının ışıklarında yıkanırken ruhum ve ruhu.

Teşekkür ederim. Bulmak isterim. Aramadığımdan değil ama denk gelmeyişimden yana kırgınım. Üstelik şair olmasına da gerek yok, upuzun bir şiir okur gibi okusam gözlerinden onu, bana yeter de artar.

Önemsenmek... Ne kadar afili bir arzu değil mi? Yaptığımız çoğu şey bunun için. Ama aynı kişi tarafından önemsenmek ve içten gelen bir coşkuyla önemsemek o kişiyi... Sonsuzluğun akışında beraber yol yürümek, işte bu aşk bence. Tutkulu bir çıkar ilişkisinin karşıkonulmazlığı.

Teşekkür ederim, güzel sohbetti. Üretkenliğim körüklendi sayende.

Elbet mi?

Peki ya sorun, bunun hiç gerçekleşmemesi değil de; geçmişin izlerinin üzerine kapatacak dizlerime kadar yağacak bir karda yürüyebileceğime olan şüpheyse?

Rica ederim, eic mi bu da neymiş diye bakarken seçiverdim.

Bence de öyle. Ve güzel tarafı da şu: Şüphelere kurşun işler. O yüzden umutlarım ve heyecanlarım sürprizlere açık ve diri.

Uzun vadede kalırım da, kısa geçişleri oluyor insanın karanlık tarafa; önemli olan geri dönebilecek irade ve dingin bir zihne sahip olabilmek. O ikisini de umarım korurum, işgalci kargaşalardan ve hayal kırıklıklarından. Eyvallah, sen de öyle :)

Felsefi düşünüp hayır hiçbiri bana ait değil diyesim geliyor ama :D Sorduğun anlamda evet bana ait, anlık düşünüp yazıyorum her şeyi

Ruhuma aitler... Dokunaklı bir sözdü söylediğin, etkilendim. Sık sık böyle devam et diyorsun. Güzel bulduğun bir manzarayı gördükçe burası hep böyle kalsın diyen ahlaklı bir turist gibisin. Belki otel yapılmaya, ranta açılmaya ihtiyacım var :D Objektifimi farklı açılara yöneltmeliyim belki böyle devam etmek yerine. Belki de haklısın bilemiyorum, istikrar noktasından yaklaşıyorsun duruma.