Neyi ertelediğinizi biliyormusunuz?

Eski sevgilimden sonra bir daha sevgili yapacak gücü kendimde bulamadım. 30 yaşıma yakın yaşım, 29.29 yılda sadece iki kişi ile evlilik istedim. Birinde üniversite okuyordum. 22 yaşında falandım. Cidden okulu bırakıp evlenirdim ama olmaması şu anki kafamla daha iyi olmuş. O zaman tüm emeğim yanar, bir meslek sahibi olamaz idim. Biri de en sonki sevgilimdi. Onda çocuk da değildim. Okulum da bitmişti ama onunla da olmadı. O şimdi başkasıyla ve demesine göre imkânı olar nişan yaparmış. Ben de 4 aydır kimseyi hayatıma alamadım. Düşününce bile başkasının bana yakınlaşma durumunu irite oluyorum. Sarılmak istese sarılmak istemem, elimi tutmak istese rahatsız olurum. Öpse geri çekerim. İkimize de yazık olur. Belki bir süre sonra düşüncem değişir, hiç bilmiyorum ama evlilik de artık düşünecek gibi kendimi hissetmiyorum. Bir de evlensem bunun cinsel hayatı var. İyice ben istemeden, kendimi zorlayarak bir şeyler yaşamaya çalışırım. Hiç almayayım. Varsın aylar, yıllar (belki de) akıp gitsin. Umrumda da değil. Hep dua ediyorum aklımdan al diye Allah'a ama almıyor da. Bazen sesimi duymuyor mu diye düşünüp durdum. Hala bazen bu aklımdan geçiyor. Resmen bazen beni üzmekten zevk aldığını da aklımdan geçirip duruyorum. Çünkü zaten onunla sevgiliyken de çok ayrılıp barışmış olduğumuz için bunu istiyordum. Aylardır dua ediyorum ama sonuç hep aynı. Bazen düşünüyorum. Acaba rüyam gerçek mi olacak? Ondan mı sahiden? Rüyamda bir arkadaşım (yüzünü hatırlamıyorum, hâliyle hangi arkadaşım olduğunu da hatırlamıyorum ama) boş boş duvara bakıyordum ve üzgündüm. Aklımdan geçeni anlayıp bana "Sen, ondan sonra hayatına kimseyi almadın. Bu hiç içinden bile gelmedi. Allah sabrını sınıyor. Bu derece seni sınadığına göre sana gönlündeki kişiyi verecektir." diyordu. Hep istihare yapmaya niyetlenip bir türlü yapamadım, üşenip durdum açıkçası.