Bu 10 maddeden kaç tanesine “yaptım, yapıyorum” diyebiliyorsun?

İlk maddeleri görünce birer cümleyle açıklayasım geldi ama baktım soru uzun kısa bir cevap saygısızlık olur. Bende bundan sebep biraz uzatacağım. Önce genel hatlarıyla bir cevap vereyim sonra açıklayacağım hepsini. Aslında hepsine vereceğim cevap aynı yere çıkıyor, yok. Yapmıyorum çoğunu çünkü anlatılanlara olan bakış açım çok farklı.

İlk maddede mesela şarkın olsun diyor. Ama ben kendimi bir şarkıya değil ana ait hissetmeyi severim. Herkes beni bir şarkıda değil, duyguda bulsun isterim mesela. Hatta herkeste bulmasın. Kimse bilmese mesela bu beni daha mutlu eder. Sadece yanında özgürleştiğim ve kendimi kısıtlamadığım kişiler bilse kafi benim için. İlla bir şey olacaksam da bir şiir olmak isterim. Ya da çok sevdiğim bir ayet anımsatsın beni.

İkinci madde parfümdü. Ama ben kokusuzum. Bilmiyorum belki insan kendi kokusunu alamaz o yüzden bana öyle geliyor. Zaten parfüme alerjim var ve pek hoşlandığım bir şey de değil. Hem bir parfümüm olsa bile beni tanıyanlar kokumdan bilsin istemem. Ki fikirlerim bile sıklıkla değişirken kokumun uzun yıllar boyu aynı kalması pek mümkün olmazdı. Bide dedim ya ilk maddeyi açıklarken bilinmek istemiyorum da zaten. Beni tanıyanlarda bir sima, koku, şarkı oluşsun istemem mesela. Sadece fikirlerimi, düşünce yapımı ve karakterimi hatırlasın yeterli. Dahasına gerek var mı ki?

Üçüncüsü dost. Bir tane dostun olsun her şeyini anlattığın, hep seninle olan. Bu da var aslında. Ama insanlar arasından iki kanka dendiği gibi değil. Rabbimiz var mesela. Her nerede, ne halde olursak olalım ufacık bir fısıltımızı bile duyan, kalbimizden geçirdiğimizi bilen.. O'ndan başka dost da, sevgili de, aşk da gerekmez zaten insana. O'na güvendi mi başkasına ihtiyacın kalmaz.

Dört numara aşk. Ama dedim ya benim aşk anlayışım ilahi. Yani Allah'a aşık olunur önce ve rakına sebep olmaz. Zaten Allah'a inananda da rakı olmaz.. Şükrüme sebep, nefesime bereket olan da yine Allah. O'na aşık olma mertebesine erişebilsek zaten başkasını görmez ki gözümüz. Sevmek zaten çok güzel ama sevgiyi yaradanı sevmek..

Beşinci madde evlat edinmek ya da hayvan beslemek. Aslında pek zaman geçmedi böyle düşündüğümden ama fikirlerim gelişti. Önceden bir evim olsun hayvanat bahçesi gibi derdim. Kirpisinden tilkisine kadar her hayvan olsun. Panda da olsun, kutup ayısı da, penguen de derdim. Ama böyle olduğunda evin sadece onlara zindan olacak. Bu yüzden evime alıp canım sıkıldıkça sevmek yerine dışarı çıkıp gördüğünü sevip onun evinde bırakmak daha mantıklı geliyor. Sık sık aynı yere gidip besler, bakımıyla ilgilenirsin o ayrı. Ki bu şekilde de sahiplenmiş oluruz bence.

Altıncı ve en bi sevdiğim kısım, kitap.. Ama bunda da şu kısma katılıyorum "sana seni hatırlatan kitabı bulana kadar oku" kitaplar bitmez ki. Hem okumak bir tutku benim için. Onu bulsam bile -daha bulmadığımdan böyle düşünüyor da olabilirim bilmiyorum- diğer kitaplardan vazgeçebileceğimi sanmıyorum. Lakin bu adımların, yazıların temel amacını anladım. Aslında konu kendini bulmak, bilmek. Kendi şarkını, kokunu, kitabını bilmek. Ardında bir iz bırakmak ve akılda kalmak anlatılmak istenen. Ama ben bunu d abu şekilde yapmak istemiyorum. Biraz her söze karşı çıkıyorum gibi oluyor bu yüzden bir tık mahcup oldum 🙈 ama emek verip bu kadar yazılmış bir soruyu es geçmek istemedim. Belki okumayacaksınız uzun bularak ama olsun. Bence ardında iz bırakmak, akılda kalmak kokuyla değil imzayla olur. Bu da elbette maddi bir imza değil. Mesela bir fikir atar, köklü değişiklere yol açarsın. Bir şey icat eder, bir tedavi geliştirirsin. Bir insana kol kanat gerersin ve o dünyayı değiştirir. Bu da farklı bir imzadır mesela..

Yedinci kısım mekansa üff dediğim bir konu. Hiç düşünmemiştim bunu ama çok hoş. Hep kitaplarda okurdum işte burası da benim mekanım dendiğini ve kendime bile itiraf etmemiş olsam da aslında hep istediğim bir şey. Belki sıklıkla taşındığımızdan belki saçma bahanelerimden belki de sadece çekindiğimden bilmiyorum. Ama bunu yapmaya hiç yeltenmedim. Aynı yere sık sık gitmek, oranın çalışanlarıyla bir muhabbet kurmak, tanışmak çok güzel geliyor kulağa. Bir gün yapmak nasip olur inşallah.

Yedi buçuk diyeyim bari çünkü hobi kısmına da değinmek istiyorum. Kendimde sevmediğim bir yanım var ki o da çok yönlülük. Mesela sayısal bir öğrenciyim ama edebiyata, psikolojiye, felsefeye meraklı bir yapım var. Bu bana en çokta bölüm seçerken zorluk çıkardı. Çünkü sayısal olsam bile o bölümleri de yazmak istedim. Tercihler de kısıtlı olunca olmadı tabi. Her neyse yani birçok alana ilgim olduğu için birini seçip uzmanlaşmam da bir o kadar zor oluyor benim için. Oysa mutlulukla yaptığım ve ondan bahsedildiğinde bile içimin kıpır kıpır olduğu şeyler hepsi de.

Sekizse gerçekleşmeyecek kadar uçarı kaçarı bir hedef. İşte benim bölümüm dediğim o madde! Böyleli, diğerlerine imkansız ve tuhaf görünen çok hayalim var. Ama çabalamıyorum da işin aslı. Çünkü o kadar inanmışım ki olmayacağına durup bir kez olsun düşünmedim bile bunları yeniden. Oysa çabalasam elimden geleni yapsam belki o kadar da uzak değildir bana. Bu da yapmak istediklerimden.

Dokuzuncu madde var elhamdülillah bende.. Ailemi seviyorum ki şükretmem gereken insanlar hepsi de. Elbette bu kadar güzel sözden sonra bir ama var. Ama.. orası yaralı tarafım. Bunu pas geçiyorum.

Dokuz buçuksa alan. Kişisel alan mı desem kendi dünyana giriş yaptığın durak mı bilemedim. Mesela benim için bu odam. Odama girdiğim an mutluluk maskem düşüyor. Ağlayabiliyorum özgürce, keyfimce hareket edebiliyorum. Ben olabiliyorum ve kimse eleştirmiyor. Neden demiyor, davranışlarımı anlamlandırmaya çalışmıyor. Ayna var mesela bana beni gösteren, ben kırgınken kırılan. Yalnızken beni izleyen.. Belki odama hayal gücümün izlerini çizemedim, belki ruhumu yansıtamadım ama en azından içinde kendim olabiliyorum.

Ve son bölüm.. Seveceğiniz biri olsun sözü. Bu da yok bende ama seveceğimi düşündüğüm bir profil oluşturdum kafamda. Belki çok yanlış çünkü bana gelecek herkesi bana yanlış gösteren ve reddetmeme sebep olan bir durum. Ama bana iyi geliyor. Kafam dolduğunda, iyileşemediğimde, incindiğimde ona farklı özellikler ekleyebiliyorum. Yazılar yazabiliyorum kendimce. Bu da sevmek değil midir? Bilmiyorum ya belki de fazla hayalperest bir çocuğum hala..