Kendini kandırmayı mı seversin, herşeyi tüm çıplaklığıyla kabullenmeyi mi?

Kendini kandıran insan ağız tadıyla bir hayat yaşayamaz, huzurlu olamaz, aslında bilir içten içe kendini kandırdığını, bir yalanın içinde yaşadığını, bir fanusun içine kendini hapsettiğini lakin itiraf etmez kendine her şeyi. Gerçeklerle yaşamak daha güzeldir lakin bazılarımız hayallerimizle mutluyuz, oraya sığınıyoruz, bazılarımızın gerçeklerle yüzleşmeye cesareti yok, o düğümü çözmeye cesareti yok, kanmak da istiyoruz kandırılmakta. Kabullenebilmek de öyle zor ki aslında. Mesela Boncuk hayallerinin içinde öyle mutluydu ki, o hayallerin gitmesini istemiyordu ellerinden. Kim ister ki kendisine gitarlar çalıp şarkılar söyleyen, kendisi için şarkılar yazan adamın hayallerinden buhar olup uçmasını.

Ah canım Boncuğum seni çok iyi anlıyorum. https://www.instagram.com/reel/CwOO6RCtgGB/?igshid=NTc4MTIwNjQ2YQ==

İşte insan kendiyle yüzleştiği vakit, hayallerinde mutlu olduğu vakit kabullenmesi de bir hayli sancılı oluyor.

Bazen kabullenmek büyük bir cesaret için. Yüreğinde volkanlar kopuyor, kalbin ağrıyor, kalbin ağlıyor, nefes alamayacakmışsın gibi oluyorsun.

Kendini kandıran önünde sonunda üzülür. Kabullenmek ve hazmetmeye çalışmak gerek.