Bir insanı annesi kadar düşünebilecek başka kimse var mıdır?

Annemi maalesef bu yıl 14 Mayıs anneler günü'nde kaybettim. 95 gün hastanede yattı son 3 haftası yoğun bakımda entübe halde kaldı biz adeta onsuzla alıştırdı yavaş yavaş. Annemin çok ciddi rahatsızlığı yoktu unutkanlık dışında hafif sonra bir anda ne olduysa yürüyememeye başladı ondan sonra yatağa bağlı kaldıkça yemesi içmesi de ona göre etkilendi su içmedi sonra hastaneye kaldırdık. Annem benim hem arkadaşım hem kardeşim hayatım her şeyini paylaştım çok özel bir insandı soğuk kış günlerinde sonbahar mevsiminde günlerinde kısalması ile beraber bu üzüntüyü daha yakından hissediyorum çok yakıyor içime onunla o kadar çok şey yapmışız ki gittiğim her yerde onun iyisi var nefesi var kokusu var doyamadım ona hatta bir ara düşündüm ne de Emin olsam kendi hayatımı son veriyorum onun yanına gideceğimi bilsem çoktan giderdim Ama çok şey engelledi beni o yüzden aileler çok özeldir Ben bunu yazarken gözlerimden gerçekten çok akıyor duygularım çok yoğun olarak karşı ama kimseye annesiz babasız sevdikten ayrı bırakmışsın mekanı cennet olsun ruhu şad olsun yolu ışık olsun annem çok zayıf mükemmel bir kadındı ona sarılma ya kokusunu almaya hiç dayanamadım insan kaç yaşında olursa olsun asla unutamazsın her şey onun sayesinde yaptın doğru düzgün bir adam olduysak ahlaklı Erdemli topluma faydalı sosyo kültürel bize yüksek bir insan olabildiysen insan gibi insan olabildiysem her şeyi anneme borçluyum Allah binlerce kere razı olsun sözlerini noktalarken nokta almak zorundayım çünkü çok zor yazıyorum ağlamak Yoğunluk başladı gözlerimden akan yaşlarda lütfen sağlıklı iken sevdiklerinizin kıymetini bilin ben bildim bildiğim halde doyamadan gitti elimden