Yaşadığın hayat sana neyi öğretti?

Doğru yanlış, iyi kötü birçok konu ve olayın içinde buldum kendimi.. Hayvan da otlattım, ahıra da girdim, tarladan saman da topladım, yatağı yorganı sobanın önünde ısıtıp uyuduğumuz da oldu.. Sonra devir değişti tabii ki.. Hayat şartları farklı oldu, bulunulan ortamlar, çevre...
İnsanı insan yapan olguların değiştiğini çok net görerek öğrendim mesela..
Aklı olmayanın fikrinin olduğunu, sömürmenin ve istismarın bir sınırının olmadığını, yaptıklarının vicdanla ve merhametle bağdaşmamasına rağmen aynaya bakıldığında utanılmadığını, bencilliğin ve çıkarın hep ilk hedef olduğunu, kendini "insan" sıfatına göre uyarlayacağına insanlığı kendine göre yorumlayanların arttığını, özellikle sosyal medyada görünen oldukları gibi değil de olmak istedikleri gibi davranıldığını, her şeyin iyiye doğru gideceğine olan inancımın yerini daha da kötüye gideceğine emin olduğumu, bukalemunlaştığımızı, kimseden emin olamayacağımızı, herkesten kuşku duyacak duruma geldiğimizi, hak edenin hak ettiğini alamadığını, saflığı, samimiyeti, fedakarlığı, aslımızı, özümüzü, kültürümüzü yitirme noktasına geldiğimizi, hayatın kimseye acımadığını, sorumluluklara dört elle sarılmazsak benliğimizi kaybedeceğimizi, anadan babadan atadan koptuğumuzu, iyiyi değil de kötüyü rol-model aldığımızı, demagoji yapıp birilerine yaranmayı görev edindiğimizi, manipülasyon yapmayı bir şeyleri başarmak olarak adlandırıldığımızı, lafın sadece ağzımızdan çıktığını, söz verip sözünde durmamanın sıradan bir şey olduğunu, sevginin değerin kıymetin üzerine titremenin hiçbir anlamının olmadığını, umursamazlığın ve vurdumduymazlığın ayrıcalık olduğunu, nankörlüğün ve k*hpeliğin revaçta olduğunu; gördüm, duydum, öğrendim.. :))