Hiç birinin arkasından ağladınız mı?

Aslında ben birilerinin arkasından ağlamadım. Sevgili, arkadaş yüzünden akmadı benim gözyaşlarım.
Evvelden sanardım ki, aşk acısı çekiyorum, hassasım da ondan bu kadar çabuk dağılıyorum, yok ben yaşayamadığım ve özlemini çektiğim o günlere ağlıyormuşum, babama kendimi beğendiremeyişime, babamın gözünde bir hiç oluşuma, babamla baba kız olamayışıma.
İnsan yaşamadığı duyguların da özlemini çekiyor, hatta en çok yaşayamadığı duyguların özlemini çekiyor.
Ben babam dışında hiçbir erkek için ağlamamışım.
Arkadaş kazıkları da ağlatmamış beni, arkadaş kazığına ağladığımı sanarken aslında babamdan yediğim kazıklara, yok sayılışlara ağlamışım hep, o günleri hatırlayıp ağlamışım hep. Nasıl da imrenirim babasının dizlerinde yatan kızlara, babasıyla bisiklet sürenlere, babadan o sevgiyi tüm zerresiyle alanlara.
Eniştem varlıklı bir adam değildi lakin kızlarına tüm sevgisini verdi ve o kızlar çok hayat dolu, keşke benim babam da varlıklı olmasaydı da bana sevgisini verseydi, ben de aslında neye ağladığımı bilmeyip baba hasretimden ötürü ağlamıyor olsaydım. Her arkadaş kazığında, her itelenişimde, her terkedilişimde baba hasretimmiş meğerse gözyaşlarımın sebebi.

Evet eski bir dost en yakın arkadaşım. Nişanlısıyla yurt dışına gitti. Birbirimize kapı komşu 15 dk yakınken. Geri gelecek sandım orada kaldı. Şimdide hamile 🤰 çocuğuda doğurduktan sonra artık hiç gelmez. Umudumu kestim artık. Çok ağlamıştım. Dilerim bir gün yalnızlığın güzel bişey olmadığını 40’lı yaşlarına geldiğinde anlar.