Hiç yer yarılsa da içine girsem dediğiniz bir an yaşadınız mı?

Evet, dedim. O kadar çok dedim ki hemde, halbuki utanılacak da hiçbir şey yapmamışım, yaptıklarım gayet de olağanmış, çocuklukmuş, çocukça şeyler, saflıkmış yaptıklarım, ne diye utandıysam, ne diye utanç kaplamışsa her bir yanımı, hepsinin cevabını biliyorum aslında lakin başkalarının bana yaptıkları terbiyesizlikler beni utandırdı, halbuki utanması gerekenler hep onlardı, ben değildim, başkasını utandıranlar, yanlışını yüzüne pervasızca, adice vuranlar girmeli yerin dibine. Artık yaptığım hiçbir şeyden de utanmıyorum, sahip çıkıyorum utandığım o anlara ve gurur duyuyorum yer yarılsa da yerin içine girseydim dediğim anlarımla. Utanması gerekenler utanmıyorsa, başları dimdik dolaşıyorsa ben niye yaptığım masumluklardan hicap duyayım ki.