Depresyonda mıyım iyi değilim?

Hayatım zaten iyi ilerlemiyor şu anda. Aslında geçmişim de fazla iyi değil. Annem ile görüşmüyorum, babamı aldattı. Babam beni umursamıyor, benden nefret ediyor büyük ihtimalle. En yakın arkadaşım ile artık farklı sınıflarda olduğumuz için yanıma dahi gelmiyor. Halbuki 7 yıllık arkadaşım, beni nasıl bu kadar çabuk unutabildi anlayamadım. O benim dertlerimi anlattığım tek kişiydi. Sınıfımdaki çok kişi bencil ve sürekli beni susturmaya çalışıyorlar gibi hissediyorum. Özgüvenim hiç yok. Çirkinim, kiloluyum, kabarık saçlıyım, hiç arkadaşım yok. Günlerim aynı geçiyor. Ders çalışmak istiyorum ama hiçbir zaman kendimde o motivasyonu bulamıyorum. Alakası var mı bilmiyorum, emin değilim. Ama uykum çok derin. Ne yaparsam yapayım uyanamıyorum istediğim vakitte, kendiliğimden kalkmadığım sürece. Ve sürekli uyumak istiyorum. Ağlamakla geçiyor tüm zamanım. Sürekli neden bu hayatı yaşıyorum? Zorunda mıyım diyorum. Bazen kendimi olanlar için suçluyorum. Tüm bu olanlar için. Mesela doğmasaydım bu hayatı yaşamazdım gibi. Geleceğimin olmadığını düşünüyorum. İntihar etmek istiyorum. Ailemin benim psikolojimi fazla düşündüğünü sanmıyorum. Ve beni bir psikologa göndermezler. Ve ben de zaten psikoloğa gitmek istemiyorum. Neden bilmiyorum. İstemiyorum sorunlarımı birine anlatmayı. Çünkü ne zaman birine anlatsam geçer diye geçiştirdiler beni. Agresif bir insana dönüştüm sanki. Artık hiçbir şeye tahammül edemiyorum. Yaşamak istemiyorum. Sürekli bir şeyleri alttan almamın beklemelerinden bıktım. Sinirlendiğim zaman ağlıyorum feci bir şekilde. Ve bir şeyleri kırmak zorunda gibi hissediyorum. Okulumda ki kızlara bakıyorum. Zayıflar. Arkadaşları var. Arkadaşlarıyla buluşuyorlar. Düzgün marka telefonları var. Ne bileyim. Çok güzeller. Bir de kendime bakıyorum. Çok çirkinim. Saçlarım berbat. Kendimden nefret ediyorum. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum bile. O kadar kötü hissediyorum ki kendimi. Kafamın ortasından başlayan kahküllerim beni daha da özgüvensiz yapıyor. İntihar etmek istiyorum. Bıktım.