Hayattaki en büyük savaşın neye/kime karşı oldu?

Savaş hiç eksik olmadı coğrafyamda.

Ezilmemek, ölmemek içindi bir çoğu. Çürüyen değerlerin arasında mazlumun zalime karşı feryadıydı yıllarım. Ezildim, kanadım, parçalandım epeyce.

''Yüzümde yılların yorgunluğu var. Bahtımı yeniden yazsan ne fayda.''

''Ne elımden tutanım oldu düştüğümde, ne omzuna yaslandıgım, ne de gogsunde huzur buldugum..

Zaman insanlardan bir şey beklememeyi öğretti bana.. Kendi acılarımda buğulurken bile tek feryat etmedi dilim..

Her düşüşümde gözlerimdeki öfke daha da büyüdü insanlara karşı.. Titreyen dizlerimle tekrar kalktım ayağa.. Her kalkış bir başkaldırıştı çürüyen değerlere..

Birilerine ihtiyaç duymak zaafiyet olarak kabul gördü çoğu zaman..

Her gelenin birşeyler eksilttiği bu cihanda;

Tükenmeden, bitmeden veriyorum savşlarımı.

Apt*l apt*l düşünceleri savunan, mantıklı hiç bir izahı olmadığı halde savunmaya devam edenlere karşı oluyordu ama artık çok fazla da üzerinde durmuyorum insanlar kendi doğruları yanlış bile olsa kör kütük aşığı olmuşlar, aşık insanlara laf anlatmakta bir yerde apt*llık olmaya başlıyor.

Hayatımda ki en büyük savaş ve mücadele kendime karşı oldu hep dışarıya başkalarına kabahat bulur arardım sonra anladım ki sıkıntı ben ve benim çevreye karşı davranışlarım ve verdiğim tavizler o gün benim için bir milat oldu ve o günden sonra tek değerli kişínin kendim olduğumu anladım kimseyi mutlu etmek zorunda olmadığımı anladım olmuyorsa olmuyordur zorlamanın içine kapanmanın insanlara küsmenin bana bir. Faydası olmadığını gördüm çok şükür

Hayata karşı oldu sonradan hayatın aslında dost olduğunu anladım ve kendimin o depresif hâli ile savaştım

Hayattaki en büyük savaşım sağlığımla oldu oluyor da.

Belirsizliklere karşı hep savaş halinde oluşumdur ama bu savaşı maalesef kaybettim.