İçinizde sebepsiz bir hüzün veya sebepsiz bir sevinç varken, kendinizle nasıl, neler yaparak başedersiniz?

Hüznün sebebsizi olmaz Sayın meslekdaşım. Vardır elbet kıyıda köşede minik de olsa bi sebebi de biz o sebepleri hep görmezden geliriz... bazen kendimiz bile kendimize "yaa bundan mı korkup aglicam ya bu mu beni üzecek" diye baskı yaparız. Fark etmeyiz. İnsanlık hali işte. Halbuki çok normal her zaman güçlü olmak zorunda değiliz. Her zaman mutlu her zaman iyi olmak zorunda değiliz. Böyle bir kural ve kaide yok ki bu insanın yaradılışına ruhuna ters.. Kabul ederim içimdeki her duyguyu.. kabul etmek baş etmenin yarısıdır.