Okbsi olan bakabilir mi?

Ricâ ederim mânevî kardeşim, bende eski zamanda bir derece vardı ve bana dehşetli yaralar açarak dehşetli zararlar veriyordu.
Son iki yıldır benden şiddetle kaçıyor, davet etsem yine kaçıyor.
Bu tarz basit ve âciz şeyler benim karşımda durmazlar...

Hayır o bahsettiğin kişi kimdir tanımıyorum bile.
Bunun sırrını ve anahtarını sana senin anlayabileceğin bir dilde yazarak sana verdim.

Ey maraz-ı vesvese ile müptela! Biliyor musun vesvesen neye benzer? Musibete benzer. önem verdikçe şişer, önem vermezsen söner. Ona büyük nazarıyla baksan büyür. Küçük görsen küçülür. Korksan ağırlaşır, hasta eder. Korkmazsan hafif olur, gizli kalır. Mahiyetini bilmezsen devam eder, yerleşir. Mahiyetini bilsen, onu tanısan gider.
şu vesvese öyle bir şeydir ki cehil onu davet eder, ilim onu def eder. tanımazsan gelir, tanısan gider.

Maddî musibetleri büyük gördükçe büyür, küçük gördükçe küçülür. Mesela, gecelerde insanın gözüne bir hayal ilişir. Ona ehemmiyet verdikçe şişer, ehemmiyet verilmezse kaybolur. Hücum eden arılara iliştikçe daha fazla hücum göstermeleri, lâkayt kaldıkça dağılmaları gibi; maddî musibetlere de büyük nazarıyla ehemmiyetle baktıkça büyür. Merak vasıtasıyla o musibet cesetten geçerek kalpte de kökleşir, bir manevî musibeti dahi netice verir; ona istinad eder, devam eder. Ne vakit o merakı, kazaya rıza ve tevekkül vasıtasıyla izale etse bir ağacın kökü kesilmesi gibi maddî musibet, hafifleşe hafifleşe kökü kesilmiş ağaç gibi kurur, gider. Bu hakikati ifade için bir vakit böyle demiştim:
Nasıl ki bir mücadelede müthiş bir düşmana karşı gülmekle; düşmanlık barışa, husumet şakaya döner; düşmanlık küçülür, mahvolur. Tevekkül ile musibete karşı çıkmak dahi öyledir...

Bu âyet değildir. Benim konuşma ve yazı dilim böyledir. Ben sana yazdığım şeyleri uyguladım ve o belâyı def ettim. Bunun dışında hiçbir yol, hiçbir metod ve hiçbir ilaç seni bundan kurtarmaz ve kurtaramayacaktır. Zîra bu mânevî bir hastalıktır..