Sizin korkunuz hangisidir?

Bence, bilinmezlik bu listedeki en salt korkudur. Bilinmezlik korkusu, insanların geleceği, bir durumu veya bir olayın sonucunu öngörememekten kaynaklanan bir tür kaygıdır. Bu korku, belirsizlikle ilişkilidir ve birçok insanın yaşamlarının farklı dönemlerinde deneyimlediği yaygın bir duygusal tepkidir.

Hatta, bu listedeki çoğu korkuya yol açan katalizör de bilinmezliktir.. Bunun yanına ''hedefsizlik'' korkusunu da ekleyebilirdim.

Sence Fikoda gözünün gördüğü şeyden korkacak göz vardır birbak bakam profile.😏😏😏😏😏

Kalbimde iman, yüreğimde cesaret, gönlüm aşk doluyken ben yaradana tevekkül etmişsin. İçim bu kadar insan sevgisiyle doluyken korku benden korksun.

DAR ALAN nedir ki yaşadığım şehir yetmiyor bana.

YÜKSEKLİK korkusunu idrak etmek için önce yükselmek gerek ve Merve. Kaybedeceğim neyin var ki korkusunu yaşayam bir tek korkum şu. O cihandan öte değer biçtiğim güzel benden önce göçüp gitmesin bu dünyadan. Yoksa o bir gün ölür, ben her gün...

Benim memleketim ÖRÜMCEK kafalılarla dolu. İnsan her gün gördüğünden niye korksun?

KARANLIK korkum yok. Etrafında yıllardır döndüğüm ışıl ışıl bir güneş varken.

HALK İÇİNDE KORKMAM KONUŞMAKTAN ama sevmem aynı zamanda. Tutmaz suskunluğumun yerini hiçbir sözüm.

PALYAÇODAN korkmaz oldum bir tane KS mod sığırı gördüğümde. Palyaço mod ilk defa gördüm KS tarihimde.

Çok YILAN tarafından sokulduğum için hem bağışıklığım iyi, hem gözüm açık. Alçaklardan büyük YILAN mı var?

SEVDİĞİNİ KAYBETMEK diye bir şey yoktur. Seni gerçekten sevmeyenin bırakması vardır. Kaybeden ben değil odur. Kimseyle doğmadım kimsesiz ölmem. Bir tek kişi hariç. Çünkü ben onunla yeniden doğdum. Tam intiharı düşündüğüm anlardı. Umutsuz aşkına tutunup döndüm geri...

Sahte sevgilerin SUYUNDA boğulacağıma, ölümsüz aşkın, tarihsel bir sevdanın kızgın ATEŞİNDE yanmak iyidir. Bunu yaşamak DELİRTMEZ insanı aksine gözünü de açar, dertlerine deva, hastalıklarına şifa olur.

Ben İHTİYARLIĞI çocukluğumda, gençliğimde yaşadım. Şimdilerde şarap gibi olmuş. Yıllandıkça GENÇLESİYOR ruhum.

ANKSİYETE de geçirdim, MİKROP da kaptım, günü de geldi MİKROPLUK da yaptım.

Kalbime BIÇAK, yüreğime KURŞUN gibi girdi terk edilmenin acısı. Canımı acıtan bana MİKROP gibi bulaşan o türbanlı aşufte değildi. Yeryüzünde gördüğüm en aristokrat kadına ateş püskürdüm sırf o türbanlıyı yara bandı olarak yanımda tutmak ve diğerini unutmak için. Oysa unutmak ne mümkün... Derdi beni sevmek değilmiş türbanlı MİKROPUN. Diğerini rakip görmüş kendine hepsi bu. Ona en çok yakın duranı elde etmekti tek derdi. Hiçbir zaman onun gibi olamayacağını biliyordu çünkü paçoz türbanlı aşufte.

Ayrılık acısından sonra yüreğime ANESTEZİ oldu yine o aristokrat kadın. Yine onun umutsuz sevdasına tutundum. Başta da dediğim gibi sahte sevgilerin SUYUNDA boğulmaktansa umutsuz bir sevdanın ATEŞİNDE yanmak iyidir.

YALNIZ YAŞAMAKTAN korkmadım YANLIZ ÖLMEK niye korkutan ki. BİLİNMEYEN bir denklem değil bu.

Bir medeniyet düşün ki DÜŞMEYİ UÇMAK SANAN. Sevda öyle bir KARA DELİK ki içine giren çıkamaz. Bazen yıllar yılı, bazen de içi BÖCEKLERLE dolu mezara kadar.

Bu yol her şeye GEBE. Sevda yolu BAŞARISIZLIKLA donatılmıştır zaten. Aşk, insanın hürriyete giden yolda yaşaması mecburi bir tutsaklık, bir mahpus hayatıdır. Ölmek de vardır bu yolun sonunda, yaşamak da. Sakat düşüp FELÇ kalmak da.

SIRRIN YAYILMASI diye bir şey yok. Benim sevdam, herkesin bildiği SIR.

Dilimden, yüreğimden düşenler bundan ibarettir.

Yorumun altına bir müzik linki bırakayım her zamanki gibi

Üstad Tanburi Cemilin Bestenigar makamında klâsik kemençe taksimini dinlesin bütün KScanlar. Ruhlarına gıda gönüllerine huzur olsun. Bu eserin bestekarının da ruhu şad olsun.

Söz şimdi Üstad Tanburi Cemilde...