Yüzünüz mü yoksa gönlünüz mü gülüyor?

Ah, insanın kalbinin gülümsemesi bambaşka bir olay.
Bana seni seviyorum dediği gün tüm hırçınlıklarım son bulmuştu, kalbim gülümsemişti, heyecandan ağlayacaktım, ben de seni seviyorum diyemedim, yüzümde gülümseme oluşmasın diye sıktım kendimi, o an bambaşka bir andı, nasıl da içten söylemişti bana beni sevdiğini, ne güzel bir andı o an, zaman ilerlemesin istedim o anda, ona kızgınlıklarıma rağmen kalbim yumuşamıştı o söz karşısında, halbuki ben beni sevmediğini düşünürdüm hep, meğerse seviyormuş beni, benim kızgınlıklarım ona değil de kendimeydi, şimdi görüyorum bu ayrıntıyı da, nasıl güzel bir adamdı ya, iyi ki de sevmişim onu.
Onu sevmek de güzeldi, onun tarafından sevilmek de.

Yüzümün gülmesi için her zaman bir sebebim olur, aksi pek bana göre değil. Gönlümün de güleceği zamanlar olur illa. İkisi aynı anda gülebilir bence. Hem gönül gülerken yüz somutur mu ki.

Dışımda kışa dönen bir mevsim .. içimde yangınlar var.. Dışarda yağmurlar yağıyor.. içimde bir kuraklık.. şu an peteğin üzerinde ısıttığım ellerim.. içimde bomboş bir soba var..