İnsan kendini mi yoksa sevdiğini mi mutlu etmeli?

Ikisinden birini secmek dogru degil ve ikisi de birbiriyle baglantili. Turk milleti olarak kendini mutlu etmeyi yanlis anliyoruz bence yani bencilce algiliyoruz. Sadece kendimi mutlu etmeliyim, baskasini degil, kimse benden daha mutlu olmamali gibi bir bencillige de goturuyor bu. Ikisinin baglantisini kurabilirse kisi daha fazla mutlu olur bence. Yani evet once insan kendisi mutlu olmali, mutlu olmayan mutluluk beremez ve bunu yansitamaz. Ama kendini mutlu edip karsiya bunu vermemekte olmaz. Once kendimizi sonra cevremizdekileri de mutlu etmenin dengesini kurmak gerek. Mesela benim bir tanidigim var hayat enerjisini, pozitifligini severim begenirim, bircok kisi de oyle der. Onu gorunce otomatik mutlu oluyorum, enerjisi pozitifligi bana da geciyor. Bunun disinda beni mutlu edecek seylerde yapiyor. Evime geldiginde ya en sevdigim meyveyi alir ya en sevdigim tatliyi. Bana manevi olarakta mutluluk be rahatlama saglar bircok konuda. Uzuldugum seylere bazen oyle seyler soyluyor ki ferahliyorum ve mutlu olmaya basliyorum. Once kendisinin mutlulugu bana geciyor, sonra bana bunu maddi ya da manevi olarakta yansitiyor farketmemi sagliyor. Ve bana sevdigim bir seyleri alinca benim mutlu oldugumu gorunce o daha da mutlu oluyor. Yani kendi icinde bu ikiya katlaniyor belki. Bende ayni sekilde sevdigim insanlara maddi manevi yardimci olunca iyo hissediyor mutlu oluyorum ama ben kendimi mutlu etmeyi pek cozemedim sadece. Hayatin kaygisina cok kapiliyorum. Ister istemez yapidan mi ya da mutluluk dedigimiz seyi cozememekten mi bilmiyorum. Yani hem kendimiz icin hemde baskasi icin bu onemli bir sey ve birbiriyle iliskili. Kendin mutsuz olup baskalarinin mutlulugu icin calismak yorar ve psikolojik olarak tuketir. Kendin cok mutlu olsan baskasina bunu yansitmasan bu da olmaz. Ikisinin bir dengede olmasi gerek diye dusunuyorum

Kendisi mutlu olmayan karşısındakini nasıl mutlu edecek ki?

pozitif düşünce yapısının mutluluğa çeyrek kala olduğuna inanıyorum. Küçücük detaylarda vesilesi