Kendinden nefret ettiğin zamanlar oldu mu?

Çok sevilesi bir insan olmama rağmen, melek gibi bir insan olmama rağmen kendimden nefret ettim, çünkü öyle öğrettiler, hissedemedim sevildiğimi, inanmadım sevildiğime, hem çok sevilmek istedim, hem de inanmadım. Seni anan, baban sevmedi, el niye sevsin dedim kendime, nefret ettim kendimden, kendini sevmeyeni de kimse sevmiyor, hep yüklendim kendime, hırpaladım kendimi, hırpalattım, her şeye ağladım esas derdimi bilmeden, sorunumun kökenini görmeden, önemsenmediğim yerde ısrarla durdum, gözlerimde hüzün vardı, çocukken de hüzünle bakardı gözlerim, iğrenç kişiler kendinden nefret etmezken ben kendimden nefret ettim, hep kötü sözler söyledim kendime, kimsenin beni seveceğine inanmadım ben de kendimi sevmediğim için, annem bir kez olsun bana nasılsın diye sormadı, ilgilenmedi ki, halbuki saçlarımı okşasa yetecekti bana, beni hiç görmedi annem, nasıl kıvrandığımı, halbuki teyzem de annemin kardeşi lakin o çocuklarını hep gördü, yalnız bırakmadı, annem beni her yerde yalnız bıraktı.
Öğrendim kendimi sevmeyi, anladım ve gördüm, ne kadar sevilesi, art niyetsiz, dupduru bir insan olduğumu gördüm ve tanıdıkça kendimi çok sevdim, nasıl kendimden nefret edebildim dedim, böylesi güzel bir kalbe sahipken, tertemizken nasıl sadece kendimden nefret edebildim, nefretimi hakedecek o kadar çok kişi varken, benim yolculuğum kendimi sevmeyi öğrendiğim vakit başladı, kendimi görünce, kayırınca, kendime arka çıkınca, öfkemi doğru kişilere yönelttiğim vakit başladı, şimdi anlıyorum yaşadığımı, içli içli ağladığım vakit kendime sarılıyorum, bedenime sarılıyorum, sanki çocukluğuma sarılıyormuşcasına, koru (ya) madığım o çocuğa sarılıyormuşcasına ve tüm kalbimle özür diliyorum ondan, kendimi seviyorum tabii ki lakin kendimde beğenmediğim çok huyum var ama bu kendimden nefret edeceğim anlamına gelmiyor, bir daha kendimden nefret edemem, ben yaşadığımı kendimi sevdiğim vakit anladım.