İdrak aleminin hangi noktasında sınız?

Ben şuna inanıyorum her insanda yaratanin bir esmasi var hayatına sirayet ettiği.. Hani bir an olur tüm dünya ve mahlukat karşına gelse yenebilirim baş edebilirim dersin ya bir de o anın tam tersi vardır kendi bedenine bile söz geciremediğin, parmağını bile kipirtamadaginin kendinde o gücü bulamadığın, çığlık atsan kimsenin yetmeyeceğini bildiğin. ikiside benim.. hissettiğim iki zıt kutup.

İnsan garip bir alem icinde taşır bin alem.. Oyle bir an gelir ki gözdeki gönüldeki perde kalkar bunu hissedersin maddenin soyutlanisini bir nevi dünyanın dönerken çıkardığı sesi, damarlarında dolaşan kanın akışını, gecenin gündüze kavusmasindaki o anı, mezarlıklardaki o dingin sessizliği, ruzgarin, daglarin, topragin konustugunu... daha bir çoğunu hissersin..

Bir an gelir kendini bile tanıyamazsın duygundan emin olamazsın, konuşamaz ağlamayaz yürüyemezsin algin oyle bir kapanır ki anlam veremezsin..

Ben neresindeyim bu alemin?

Bilmiyorum... bazen sidretul muntehaya düşüyor ruhum bazen yerin binbir kat altına.. bazen gökyüzünü, karincayi vs. yaratilanlarin tamamini dahi hissediyor ve anlıyorum bazen karşımdakinin söylediği kelimeyi idrakta aciz kaliyorum.

Bilmiyorum neresindeyim bu alemin?

Bazen her şey mümkün gibi geliyor bazen mümkün olan bile imkansız..

Bilmiyorum neresindeyim bu alemin?

Öylesine korkuyorum ki anlayamamaktan, anladığımda amel edememekten, anladıklarımi anlatamamaktan, anlamanın önemini unutmaktan..

Bılmıyorum neresindeyim ben bu alemin..