Herkes neden her konuda bu kadar doyumsuz?

Dediğine dar açıdan Baktığımda para konusunda doyumsuzluk değil insanca yaşamak istemedir bu senede 1 2 sefer tatil yapmak dışarıda yemek içmek eksiğinin olmaması. Halkı sukretmeye zorlayan fakirlikle surunduren surundukcede şükreden insanlar oldukça bu devam eder..

İnsan canlı olmaktan ileri gelen devinim de olma zorunluluğu güden bir canlı. Bu o kadar ileri boyuta varmış halde ki günümüz de, temel canlılık için gereken durumların çok ilerisinde olan hazlar için hayatı harcar hale gelmişiz.

Böylesi bir topluma doğan birey bu çürümüşlüğün öğretileriyle salt haz peşinde koşmak yönünde yetiştirilmekte. Bu da insanı kendi özünün ne olması gerektiği hakkında uğraşlar peşinde olmaktan alıkoymakta. Bu yorucu sürecin bir getirisi olmayacağına inandırılan birey varoluşunun anlamsızlığını derin saplantılarla bağlandığı hazlarla anlamlandırmaya çabalar hale geliyor. Hazlar üzerinden bunu başaranlar bunu başarmak isteyenler tarafından övgüyle bahsedilmeye başlandıkça da süreç insanı geridönüşü olmayan bir yola sokuyor. Çünkü ardından gelen milyarlarca bireyin bu yolda ilerlemek isterken ki itici gücünü bertaraf edip geride kalan yol ayrımına tekrar dönebilmesi o kadar zorlaşıyor.

Böylesi bir sürecin varettiği birey kendi özünün ne olması hakkında ki içsel savaşı vermediğinden, buna yönelik eğitilmediğinden, derinlerin de varolan o içsel boşluğun zamanla bir karadeliğe dönüşmesi gibi herşeyi içine çeken bir yapıya dönüşür. Bu doymak bilmeyen sınırsızlık alanının iştahını bastırmak için artık hayatın ona sunduğu her şey, geçici doygunluk verdiren "atıştırmalıklardan" ibarettir artık onun için.

Haz peşinde olmaktan ötürü bitmek bilmeyen bu doyumsuzluk, insanın kendi karanlıklarına ışık tutup, belirsizliklerine sınır çizmediği müdettçe de mutsuzluğa dönüşür. Artık yaşamda ki tüm devinimlerin özünü kirleten bu çürümüşlük öyle bir halde dir ki korkunç bir çaresizlik karşısında gülme krizlerine girip histeriler de kaybolan biri gibi diğer insanlara "yeni normal insanın" ışıltısını yayar gündelik hayatında.

Oysa ki bu haz yolculuğunun anlamsızlığını farkedip erkenden kendini bu süreçten kurtarmış bir düşünür bu toplumsal anlamsızlığa karşın çığlığını iki bin yıl öncesinden haykırmış "Mutluluk kendi kendine yetenlerindir" şeklinde.