OKB geçer mi umudumu kaybetmeli miyim?

ahlak ile ilgili ve cinsel takıntılar ile ilgili genelde

alıyorum

takintilarin üstüne nasıl gideceğim bilmiyorum ki. internette herkes geçmez geçmez diye diye tüm umudumu sömürdü. cidden ölmek istiyorum artık bir umut yoksa

15-16 seansı geçti psikoloğum ile yaptığım görüşmeler. ilk başladığım kadar kötü değilim belki ama hâlâ çok iyi sayılmam. hatta bugün bir anda panik atak geçirdim. sevdiğim insanlara karşı kötü düşüncelerim oldu zamanında (benim istemediğim ama buna rağmen aklıma gelen bana ait olmayan düşünceler). ve şimdi kimsenin yüzüne bakamıyorum, kendimi sevemiyorum hiçbir yere layık görmüyorum. böyle ne kadar yaşanır onu da bilmiyorum. kendime bir şey yapacağımdan değil belki de ama cidden yaşamaya değer göremiyorum kendimi

erkek arkadaşım var onu çok seviyorum ona kendimden daha çok değer verdiğimden midir bilmiyorum ama bu zamana kadar kafama taktığım en kötü şeyler onunla ya da sevdikleri ile ailesi ile ilgili. neyi sevmiyorsa ve ben neyi düşünmekten korkuyorsam aklıma teker teker hepsi geldi. benim durumumda olmadığı için beni tam olarak anlamasını asla beklemiyorum ama en azından ne düşünürsen düşün yanındayım demesini beklerdim. haftalar önce bunun benzeri bir şey söyledi ve kendimi haftalarca daha iyi hissettim biraz daha kayboldu bunlar. ama bugün bu konuyu yine açtığımda, ne düşündüğünü bilmiyorum insanın aklına bir sürü düşünce gelebilir dediklerinin ucu çok açık o yüzden bir şey diyemem şu an dedi. Hatta bu şekilde benim de aklıma şüphe sokuyorsun ben de takıntı ile ilgili problemler yasicam bu gidişle dedi ve o kadar üzüldüm ki. Zarar vermekten, kötü davranmaktan en çok korktuğum ve sakındığım insana kötü geliyorum düşüncesi. Ya da benim düşündüklerimi bilse benimle sevgili olmayı bırak yüzüme bakmazdı düşüncesi bana çok suçlu hissettiriyor. Yüzüne bile bakamıyorum ne yapabilirim ki neden yaşamak isteyeyim daha da

sence ben böyle bir rahatsızlığım olduğu için sevilmeyecek ve yanında durulmak istemeyecek bir insan olur muyum? ya da bana ait olmayan düşünceler yüzünden suçlu olur muyum?

ya haklısın zaten sürekli bu konuları açmıyorum artık. eskiden aklıma gelen en kötü düşünceyi bile ona söyler iyice canını sıkardım psikoloğum bunu yapmamam gerektiğini söylediğinde biraz zorlansam da anlatmamaya başladım. birkaç gündür bunun konusunu açmamın sebebi hâlâ yanımda mi her koşulda bunu bilmekti. ama herhalde bunları da sormam yanlış. yukarda da dediğim gibi tüm düşüncelerimi bilse muhtemelen benimle sevgili olmak istemezdi. bunun suçluluğunu ve üzüntüsünü yaşadığım için sürekli dile getirme ihtiyacı oluyor. ama neyse dikkat etmeye çalışvam mecburen