En son ne zaman kendinize “boşver olmuyor” dediniz?

Boşveriyorum çoğu şeyi, bıktım herkesten, memnun olmuyorlar, beni tamamen ele geçirmek istiyorlar lakin mükemmel olmak zorunda değilim, niye sadece fedakarlık yapan ben oluyorum, birilerinin itibarını kendi ruh halimin önünde tutamam, önce ben, işte önce ben dedikten sonra boşverdim.
Benim kafamın rahatlığı mühim, kim beni önemsiyor, kim duyuyor benim sesimi? Aileme beraber piknik yapalım dedim, oralı bile olmadılar, o vakit ben de onları önemsemem, onların elalem ne der kaygılarını hiç önemseyemem, elalemin düşüncelerini önemsedikleri kadar benim buhranlarımı önemsemediler, hepsinden bıktım, ne halleri varsa görsünler, uzak dursunlar benden, onların itibarı beni hiç enterese etmez, benim ruh halim, buhranlarım onları enterese etmedi, işte ben de bu bencil ailemden vazgeçtim, boşveriyorum, hepsine kapım kapalı

Hiçbir zaman kendime boş ver olmuyor demedim.
İğrenç yaratıklarla karşılaşsam dahi boşvermişliğim olmadı. Umursamamak boşvermişlikle aynı değildir çünkü.