İçimin yorulduğu hissediyorum artık?

Aslında biraz eğlenceli biriyim, her ortama ayak uydurabilen, herkesle iyi anlaşan falan ama bazen duruyorum ve aslında öyle olmadığımı anlayıp sinirleniyorum sonra hayat böyle sıkıcı diyip rolüme dönüyorum. Genelde anlamıyolar bu geçişi. Bazen çok mutlu, bazen aşırı çok konuşan, bazen sesizzce etrafı izleyen, bazen duygusuz... Kısacası naptığı belli olmayan biriyim. Ama şu an gelip konuşsanız sanki dünyanın en neşeli insanı gibi direkt konuşurum. Çok nadir insanlara diğer yanımı gösteriyorum, iyi bişey mi? Bence değil çünkü insanları kandırıyomuş gibi hissediyorum.