Hala bir baltaya sap olamadım?

Olmuyor kendimi terbiye edemiyorim

Bir seneden fazla oluyor tüm arkadaşlarımı kaybettim. Ben de herşeyden çok fazla şikayet eden biriydim

Yapamıyorum

Ya herşeyden ama herseyden şikayet ediyorum. Hemen en kötü senaryoyu kuruyorum sürekli üşeniyorum ne bir birikim ne başka bir şey. Eskiden böyle degildim

Ya hicbir zaman dört dörtlük değildim ve özgüvenli de değildim ama çevrem genişti sadece kendime çok güvendiğim noktaların vardı. Seminer kurs kitap ne varsa araştırdım
Sonra sadece iş uyku borç

Etrafıma bakıyorum kimse bana saygı duymuyor. İşyerinde benimle istedikleri gibi konuşuyorlar. Mecbur olduğum için buna ben izin veriyorum ama biliyorum bırakıp gitsem (kimse vazgeçilmez degil) ama zorlanacaklar. Zamanında böyle bir şeyle karşılaştım ve direkt ayrıldım iki ay arayıp bu nasıldı şu nasildi ee çalışıyor musun vs diye yolladılar.

*yokladilar

Diyemiyorum kira ödüyorum borcum var. Kira bir gün geçtikçe ev sahibi kapida

Arıyorum

Bir anda bu durumda buldum kendimi

Yavaş yavaş oldu ve ben şu an bunun farkindayim

4 5 sene değil son iki yıldır bambaşka biri oldum. Şikayet huyum hep vardı ama kendimi geliştirmek adına kurs seminer kovaliyordum ne bulduysam okuyordum çevrem genişti seviliyordum sonra baktım kimse kalmadi