Artık hayatımın sonu dediğiniz zamanlarınız oldu mu?

Bayadır 2 aydır çalışmıyorum koye gittim findik topla et sonra tekrar geldim 1 ay orada durdun neredeyse. şu 2 haftadır da iş arıyorum 2 yere girdim ama birisi pis bir yerdi diğerinde daha ilk günden patron saçma sapan üslup konuşuyordu bağırıyordu içime sinmedi ordan da çıktım. Aileme muhtaç değilim param var çok şükür ama yemekten sonra masadan ayrılınca bunun çalışmaya niyeti yok bu çalışmak istemiyor diyip duruyorlar bide evlenmek istiyor kim buna kız verir demeleri çok zoruma gidiyor.4 yıllık iş yerinde çalışıyordum işsiz kalmadan önce. 4 yıldır da orada namaz kılıyordum. Esnek bir iş yeriydi insanlar rahat ti iş saati bile muhabbet edip dinlenebiliyordu ama ben hep molalar denk düşürmeye çalışıyordum namazı. Adam sonunda vaktin varsa evinde kıl ikindi namazini diyince 2 3 saat uzatmak istemedim maaşımdan kes flan dedim hakkımı helal etmiyorum kılmayacaksın diyince çıkmak zorunda kaldım. Halbuki başkaları molayı kullanıp kılardı onlara birsey demezdi. şimdi ise psikolojim bozulmuş durumda 2 kere denedim iş yerine girmeyi pek içim rahat etmedi. masa başı muhasebeci flan bakayım dedim teksilden muhasebecilik için çağırdılar orasıda askeri düzeyde verir diye girmek istemedim. zaten 20 bin TL bile alsan bu para evlenmene ev gecindirmeye yetmez diyenlerden dolayı evlilikten de umudumu kesiyorum. issiz kaldığım dönemde çocuk gelişim okumuş birisi ile tanıştım oda atama bekliyordu. devlet memuru değilsin doğru düzgün ev gecindiremezsin diye 1 hafta konuştuk görüştük istemedi gitti. Artık hiç bir şey duzelmeyecek gibi hissediyorum 25 yaşıma geldim mücadele edemeyeceğim yaşamamak için dua eder oldum umutlarım kırıldı ne yapacağım bilmiyorum psikoloğa gözüksem düzelir miyim çünkü hayata dair umutlarımı kaybetmek üzereyim bir düğün yapmak 1 milyon liraya ulaştı insanlar çok şey istiyor benim 500 binim bile yok 200 bin biriktirdim ve şu an işsizim:( karşıma çıkanlar memur istiyor ya da maddi durumu çok iyi birini artık bu dünyada pek amacım kalmamış gibi hissediyorum