Şimdiye kadar en çok sinirden mi mutluluktan mı güldünüz?

Ben kolayca gülmeyen ve ağlamayan biriyim. Zihnimdeki tepkileri dışavurmadan hissetmeyi severim. Sinirlenmek te tarzım değil. Çok nadir mutluluktan gözlerimden bir kaç damla akıyor mucize gibi mutluluklarda sadece, bir de en çok tebessüm ederek tepki veriyorum, kahkaha atmak yerine sakince gülmelerim daha yoğun oluyor 😎🍀

Mutluluktan ağladım, evet lakin beni mutluluktan ağlatan insanlar olmadı, insanlarla çok derin bağlar kuramadım, okuduğum kitaplar, izlediğim diziler sayesinde mutluluktan ağlama duygusunu yaşadım, enfes bir duygu, bir başkası adına sevinmek, onun kazanmasını istemek ve o kazanırken mutluluktan ağlamak onun başarısına sevinç gözyaşları dökmek bambaşka bir duygu.
Kitap okumasam mutluluktan ağlama duygusunu hiç yaşayamayacaktım sanırım. Üç kız kardeş kitabında zihinsel engeli olan Mesut'un okumayı sökmesine mutluluktan ağladım, her zaman Mesut gibi insanların kazanmasını istiyorum, kendisini evlat edinen öğretmen annesi Nesrin Hanım'dan öğrenmemişti okumayı, Nesrın Hanım da çok sevmişti onu, Nesrin Hanım'ın vefatından sonra, uzun bir zaman sonra Mesut okumayı yeni geliştirilen bir formülle sökmüştü, eminim ki öğretmen annesi bugünleri görseydi mutluluktan ağlardı, yüreğime dokunmuştu o satırlar benim okurken. İnsanın çok istediği bir şey yıllar sonu olunca da mutluluktan ağlanır lakin çoğu dileğim oldu, ondan sebep çevremdeki insanlar beni mutluluktan ağlatacak kadar iz bırakmadılar ben de.

Öyle sinirden güldüğüm an da çok olmadı, mutluluktan daha çok gülmüşümdür. Güzel de gülerim, seviyorum gülmeyi, güzeldir gülüşüm lakin öyle çok beni güldürmek isteyen insanlar da yoktur çevremde, ben kendi kendimi güldürüyorum, kendime gülüyorum, bazen saçmalayışlarıma, çocukluklarıma, çocuk gibi küsmelerime, fevriliklerime gülüyorum, gülüp geçiyorum bazı kişilere, bazı olaylara, bazen de kendime.