Depresyona neden düşeriz?

34 yaşındayım utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım işsizim bekarım hiç sevgilim olmadı asosyalim hiç gezmedim eğlenmedim sosyalleşemedim yaşam deneyimim yok gençliğime dair yaşanmış bir güzel günüm bile olmadı gençliğim hep eve kapalı geçti senelerdir evden dışarı da çıkmıyorum hayatın dışında kaldım dünyam evden ibaret

Ailemle yaşıyorum utangaç çekingen içe dönük biriyim hep asosyalim evden dışarı çıkamıyorum senelerdir evdeyim gençliğimi hep evde geçirdim utangaçlık yüzünden dışarı çıkamıyorum markete de gidemiyorum

Hayır çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım hep içime kapanık kaldım kendimi geri çektim evde durdum hiç sosyalleşemedim zmaanla iyice kendimi kapattım ergenlik gençlik yıllarım da hep evde geçti hiç çalışmadım gezmedim eğlenmedim sosyal etkinliklere katılamadım hayatı eksik yaşadım gençliğimi hiç yaşayamadım hiç kız arkadaşım sevgilim bile olmadı hep yalnız kaldım senelerdir evden dışarı çıkmıyorum gençliğim evde geçti gitti hiç dışarı çıkamıyorum böylece yaşlanıyorum

Mesleğim yok düz liseye gittim ama başarısızdım zaten zor bitirdim liseden sonra eve kapandım sınavlara yıllarca sınavlara girdim kazanamadım en son 2018'de sınava girdiğimde barajı geçmiştim açıköğretimden 2 yıllık bir bölüm okudum bitirdim ama onu da öylesine okumuş gibi oldum yine aynıyım işsizim mesleğim yok

Ben istedim inançlı umutlu biriydim hâlâ öyleyim az da olsa hayallerim de vardı ama hiçbirini başaramadım hayatta hep geride kaldım başarısız oldum hayata karşı yetersiz güçsüz biriyim çocukluğumdan aşamadığım şeyler var hayatıma engel oldu olmaya da devam ediyor

Bana göre vahim çünkü senelerdir eve kapalı yaşıyorum gençliğimi tamamen evde geçirdim gençliğime dair hiçbir şey yaşayamadım çocukluğum ergenliğim zaten berbat geçti ama gençliğim tamamen heba oldu hiçbir şey yaşayamadım başaramadım kazanamadım özgürlüğümü kaybettim tutsak gibi yaşadım iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadı hiçbir yaşam deneyimim yok okula askere gittim ama hiç açılamadım yaşım ilerledikçe daha da utangaç oldum kendimi iyice kapattım senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum uzun süre evde durmaktan sağlığım bile bozulmaya başladı

Ben kendime bilerek isteyerek hiçbir şey yapmıyorum böyle yaşamayı ben istemedim bu durumda olmayı ben tercih etmedim istemeyerek böyle yaşadım ve yıllar böylece geçti gitti gençliğimde bu çaresizlik içinde geçirip kaybettim artık kendimi iyice bezmiş tükenmiş hissediyorum zaten hayata karşı hep yeteriz güçsüz biriydim artık daha da güçsüzüm yetersizim evden dışarı bile çıkamıyorum bu basit değil ama herkes basit saçma anlamsız geliyor kimse böyle yaşamak istemez dünyam tamamen evden ibaret

Ankara

Ev işlerini yapıyorum bu sitede görüş paylaşıyorum internette merak ettiğim konular hakkında araştırma yapıyorum video izliyorum müzik dinliyorum bağlama çalıyorum az da olsa egzersiz yapıyorum pencereden dışarıyı izliyorum her günüm aynı senelerdir bu yaşam döngüsündeyim hiçbir değişiklik yok hayatı sınırlı kısıtlı yaşıyorum

Tek sosyalleştiğim yer burası yani en aktif olduğum yer burası instagram falan kullanmıyorum facebookta psikoloji gruplarında takılıyorum twitter da gündemi takip ediyorum o kadar yani genelde burada takılıyorum

Detayı anlamadım

Anlamadım