Hep neşeli olan insanlar aslında mutsuz mudur?

Buna alışılmışın dışında ve farklı bir bakış açısıyla cevap vermek gerektir şöyle ki.

İnsanlardan bazılarının yaratılış itibariyle mizacı neşeli ve sevimli görülür, yani o yüzündeki tebessümler ve gülmekler, davranış ve tavırlarlarındaki şirin ve sevimli halleri onun bizzat kendinde bulunuyor. Meselâ nasıl ki tavşan ile baykuş yan yana bulunsa, aklen ve mânen bilirsin ki, tavşan baykuşa nisbeten yüz derece daha neşeli ve daha sevimlidir. Zîra o tavşanın meziyetleri bizzat kendinde bulunuyor, sonradan kazanılmış bir kabiliyet değildir.

Aynen böyle de, mutlu ve güler yüzlü insanların o meziyetleri bizzat kendinde bulunuyor, onların bu özellik ve nitelikleri görünürde ki mutsuzluk ve kederlerini perdeliyor yâni yüzeysel ve üstünkörü bakılsa onlar dâimî mutlu görülüyor. Eğer hakikat gözlüğüyle bakılsa çoklarının içleri ve mânevî âlemi bir metemhâne, bir vahşetgâh ve sonsuz bir karanlık içinde ruhu eziliyor.

Nasıl ki, soğuk kanlı ve somurtkan insanların o halleri mutsuz olduğuna bir işaret ve bir emare değilse. Mutlu ve güler yüzlü insanların o halleri mutsuz ve neşesiz olmadıklarına bir işaret ve bir emare değildir.

Bu ben 😕 İçim kan ağlarken bile kimseyi üzmemek için insanlara tebessüm ile bakarım.