En son ne zaman “kendim ettim kendim buldum” dediniz?

Her gün diyorum.. bazen kader diyorum, imtihan diyorum, ailemi suçluyorum, sonra yine kendimi suçluyorum.. kendim ettim, kendim buldum. Bundan sonrasi önemli.. yine aynı hataları yapmım, bile bile lades yapmım diyorum. Ama öyle bir hayatin içinde buluyorsun ki kendini sonraki adımların da aynı oluyor, o zinciri kıramıyorsun.. sonraki adımında, öncekinin gölgesi var, yine aynı mantık, yine aynı kararlarım, kaderim demekten nefret ediyorum ama kaderim diyorum artık.. akışa birakmak iyisi. gördük müdahale edince olmadığını.. çok çabalamak yetmiyormuş, bazen salmak lazımmiş,
Şu an hayatımın “bilmiyorum” evresindeyim. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Biraz yoruldum sanki. Olmamasında bir hayır vardır diye diye çürüdüm gitti artık burada. Her seferinde kendimi bu noktada bulmaktan çok sıkıldım..
Kırıp dökmeye gerek yokmuş, sessizce kabullenip devam etmeyi öğrenmek gerekirmiş. Olmuyorsa zorlamanın anlamı yokmuş. Tek taraflı çabayla insan ilişkisi yürümezmiş. Bazı şeyler o an anlamlıymış, kaçırınca geriye dönmek imkansızmış ve zaman ayırmak çok kıymetliymiş, öğrendim..

Kuzenimin bana bu sene yaptığı benim suçum değil cenaze evi bakışma oldu anladım niyeti başımı çevirdim ama çok zorladı bu durumu yüzsüz eskiden yaptığı şeyleri istedi 15 yıl sonra sonra arkadaşı 23 yaşındaydım bir bakışma oldu niyeti anladım gittim süzdü 8 yıl sonra yol kesti buda benim suçum değil yatmak meraklısı av arıyor kızın yaptıkları benim suçum değil kendi istedi kendi yaptı bir de kuzen herşeyi anlatmış oda zorladı işi turdaki oda zorladı işi ama orada mucize de vardı