Hayatinizdan memnun musunuz?

Hayat çok garip be ben çok kötü şeyler yaşadım 1 sene önce hani böyle intiharlık mevzulardı birine anlatsam benim yerime aglicak türden dedim ki mal gibi kendimi öldürmeyim acıda cekmiyim unutiyim gidiyim gittim bütünn beni tanıyan insanları yani o donemdekileri cıkarıdm sildim dedim işte yaşadığım şeyler alnımda yazmıyor yeni tanıştığım insanlar öğrenemez bilemez bende belli etmem kimseyede anlatmam unutucam dedim ya basbayağı hala o yoldayım bir sürü arkadaş edindim falan fıstık eski şeylerimi birilerine anlatınca kendimi güçsüz hissedicekmisim gibi geliyor zayıflık yani bir açığımı veriyorum o elemana bende asiri mükemmelliyetci insanimdir ama gecen fark ettim ki sanki evden cıkarken yüzüme maske takiyormus gibiyim bir tuhaflık var yani bazi şeyleri unutucam derken çoğu şeyi unuttum evimin yolunu bile unutmuşluğum var artık en sevdiğim rengi bilmiyorum en sevdiğim yemeği hatırlamıyorum nelerden hoslanırım gram yok kötü şeyleri silerken iyi şeyleride silme ihtimalini düşünerek bilerek yaptım ama boşluğa düşeceğimi aslında bu tür şeylerin önemli olduğunu benim bir parçam olduğunu unuttum keşke yas tutsaydım oturup diz cokup aglasaydım yardım isteseydim ama keske böyle olmasaydı diyorum hayatımdan memnun gibiyim dışardan bakılınca gayet fıstık gibiyim ama gece böyle diyorum ne kadar temizde gözüksem ben bunları yaşadım ve peşimi bırakmicak insanlar bilmiyor olabilir ama ben biliyorum nasıl katlandım bilmiyorum neden bunları anlattım onu da bilmiyorum sanırım dolmuşum özür dilerim ama demem o ki anlattıklarıma yakın hisseden birileri varsa şunu diyebilirim acınızı yaşayın bir süre sonra düzelicektir içinize atarsanız 5 senede geçse 20 senede gecse alışsanız dahi o yarayı taşımaya devam edersiniz his kaybı olur ve çok kötü bir şey bu

Pardon her şey rayında gitmek zorunda değil Hayat inişte çıkışlı bir yoldur ve ben de buna ayak uydurmaya çalışıyorum

Üç beş gündür bende öyle