Seni üzeni üzer misin?

Çabalamam aslında, insanlar değmiyor buna, damarıma basılırsa canına okurum ama yoksa aksi takdirde uğraşmak istemiyorum, bakışıyla beni delik deşik eden olmuştu, tabii ki kötü oldum, göz göze gelmek istemedim onunla, belki benim de suçum olmuştur kendisine karşı lakin onu her zaman gözümde yüksek bir yere koymuştum, kendi kendini yok etti, ben göndermeden kendisi gitti benden. Bazen böyle tutulup kalabiliyorum, halbuki ben de ona öyle bakabilirdim ya da neden öyle bakıyorsun , bak tam olarak böyle diyerek bakışını göstererek soru sorabilirdim, yeterdi bu kadarı ona, yapamadım ama. Bir bakış insanı nasıl yıkıyor çok iyi bilirim, kaç kez insanların o iğrenç bakışlarına maruz kaldım, gıkımı çıkarmadım, çıkaramadım, acaba ben de birisine böyle baktığımdan mı bu bakış bana başkaları tarafından geldi diye de düşündüm lakin neden ben sürekli insanların iğrenç bakışlarına maruz kalıyorum, insan unutamıyor o bakışı, yüreğinde bir sızı olarak kalıyor. Kim bana nasıl bakıyorsa Rabbim de onlara öyle baksın, ben onlar yüzünden ağlayarak, incinerek uyudum, onların da kalbi ağrısın, hadi o zaman gücümün farkında değildim, güçlü olduğum vakit dahi afalladım, kalpleri kötü ki bakışları da öyle demek ki diyorum, ben onları gözümde büyütmüşüm. Kibar, zarif sanmıştım lakin çingen gibiler, sinsi fesatlar, yılanlar, dedikoducu laf taşıyıcılar, kazuretler, şeytanın vücut bulmuş halleri, yılanlar.
Onların bana attığı o iğrenç bakışlar sayesinde benim en yakın dostum ben oldum, kendi sırtımı sıvazladım, onlar bakışlarıyla beni yok etmek isterken ben kendimi sarıp sarmalamayı, yaralarımı sarmayı öğrendim , had bildirmeyi öğrendim, kendimi mutlu etmeyi öğrendim, çünkü kendimden başka dayanağım yok. Kendime söz verdim, bir daha hiçkimse bana öyle bakamayacak, yürek yemişse baksın, baktığına bakacağına pişman olur, bu kez hayır, kaşınanın kalbi yansın