Hayatta ne yaşarsanız kuralları çiğnersiniz?

Kaybedecek bir şeyim olmadığını görürsem hapsolduğum düşüncelerden kurtulurum. Evvelinde canım yanar tabii ki lakin o kişiye dair kaybedecek hiçbir şeyim kalmamışsa, o kişi benden gitmişse ona dair tüm olumlu düşüncelerim son bulur, kendi kendini bitirir yaptıklarıyla ya da yapmadıklarıyla, daha pervasız hareket ederim böylelikle, kalbimde ve zihnimde yeri kalmaz. İnsan neden kaybetmekten korkar ki? Kaybedecek bir şeyleri vardır çünkü, kaybedecek hiçbir şeyi olmayanın korkusu da olmaz, o kişi pervasız olur, kural mural tanımaz. Yok sayılırsam, tehdit edilirsem de kuralları hiçe sayarım kendimce, kendi metotlarımla. Bugüne dek kurallara uyduk da ne oldu, korkudan geberdik de ne oldu, tehdit eden kendini bir halt sandı ve olacakların önüne geçemedik, her şey olacağına vardı, tehditlerin de sonu gelmez ki, hem en kötü ne olabilir? Beni tehdit eden kadar güçlü olurum, ne yaparsan yap, sana boyun eğmeyeceğim derim, elinden geleni ardına koyma derim. Böyle yapınca tehdit eden başlangıçta daha çok tehdit ediyor, baktı sözü geçmiyor, yine tehdit ediyor, yine sözü geçmiyor bu kez, o korkmaya başlıyor, esas korkak tehdit edendir aslında, büyük hatalarım yok ki korkayım hem. Ben korkutularak büyüdüm, artık korkutmaya çalışana teslim olacak değilim, onun kadar sesim çıkar, o korkmuyorsa ben neden korkayım? O zaman kuralları çiğnerim, kalp kırmaktan korkan, nazik yanım kaybolur beni yok sayanları görürsem, canı yakmaktan haz duyanları görürsem ben de kuralları çiğner can yakarım.

Kurallar düzeni sağlamak için vardır. Kuralları çiğnemek bizi mutlu etse bile başka insanların huzurunu bozabilir. Uyum içinde yaşamak için herkes yerine getirmesi gereken kurallara uymalı ve dikkat etmeli. Hayat her zaman adaletli gelmiyor olabilir ama sonradan pişman olacağımız şeyleri yapmamız bir çözüm değil bence. Kurallar, adalet vs. iyi insanları kötü olanların yapacaklarından korumaya çalışır ama iyi olan da yanlışı yapmak istiyorsa bu kuralların ne anlamı kalır ki