Mutlu olduğunuz anılar mı ders çıkardığınız anılar mı daha akılda kalıcıdır?

Beni mutlu eden anları da hiç unutmadım, unutabilmem mümkün mü? O insanları, bakışlarındaki şefkati unutamam. Hâlâ hatırlar nasıl keyiflenirim, nasıl sevinirim, kabıma sığmam. Beni mutlu eden insanları da, anıları da hiç unutmam, onlar hep benimle, onlar hep benim hatırlarımda.

Bazıları da ilk evvela mutluluk veriyor, sonra da yaşattığı o mutluluğu ağzından burnundan getiriyor, haa işte onları unutuyorum. Sevgisi şarta koşula bağlı olanları, işine geldiği gibi davrananları unutuyorum, onlar kalmıyor ben de. Çünkü onlar samimiyetsiz, çünkü onlar haddini aşıyor.

Ah mesela, ilgi duyduğum adamın ellerime dokunuşunu hiç unutamıyorum, hiç yıkamak istememiştim ellerimi, yazarken dahi nasıl bahtiyar oluyorum. Bana seni seviyorum dediği günü unutamıyorum, unutmam mümkün mü, asla değil. Onun bana dokunuşu, sözleri hepsi samimiydi çünkü, iyi ki sevmişim onu, iyi ki yüreğimde özel bir yere koymuşum.

Ders çıkardığım anları da unutmuyorum, unutursam aldığım dersi de unuturum, enkaz altında kaldığım günleri de unuturum. Bazı kişilerin çakallığını, şeytanlığını da unuturum, yükselmek için beni nasıl basamak yaptıklarını da unuturum, ben asla unutmak istemiyorum. Benim yaptıklarıma hata denmezdi, çocukça saflıktı benim yaptıklarım, ben o çocukça olan saflıklarımı da çok seviyorum , evvelden utanırdım, o günlerden dersler çıkararak büyüttüm kendimi.

Şimdi düşünüyorum da, hangisi daha çok aklımda kalıyor acaba? İşin ilginç yanı o anıları hatırlarken heyecanı, mutluluğu, huzuru.. Kalp ağrısını, hayal kırıklığını, utancı, korkuyu, tutkunluğu aynı tazeliğiyle yaşıyorum üzerinden yıllar geçmesine rağmen. Şu anılar nasıl bir şey, anılar yaşlanmıyor galiba, anılar gitmiyor galiba insandan lakin şunu da farkettim, kendimi iyileştirdikçe, o utandığım anlara gittikçe eski etki oluşmadı ben de, bazı olaylara büyük anlamlar yükleyip kendime çok yüklenmişim, bazı kişileri üstün sanmışım, halbuki onlar şeytanla hemhal olmuş kişiler... İnsan yarasını iyileştirdikçe kendisine yara veren o anı, aynı etkiyi oluşturmuyor insan da, canı da yanmıyor, iyileşmek böyle bir şey. Belki de bir bakıma acıya alışıp daha idmanlı oluyorsun lakin mutluluğa doyum olmuyor, mutluluk çok tatlı bence ve şimdi diyorum ki mutlu edici anılar daha kalıcıdır, çünkü insan mutlu olduğu anları hep hatırlamak ister. Hatıralarımız da kötü kalanların her şeyini atarız, çünkü anılarımız da kalsınlar istemeyiz lakin bizi mutlu eden anılar, kişiler hep bizimle kalsın isteriz

İyi anılarım hayatımda güzel şeyler olduğunu hatırlamama yardımcı oluyor, kötü olanlarsa hayatımdaki zorluklarla başa çıkma becerimi geliştirmemi sağlıyor. Aslında iki türden anılarımı da hatırlıyorum ama kötü anıların daha kalıcı olduğunu düşünüyorum. Genellikle kötü anılarımı unutmuyorum, belki de duygusal olarak daha yoğun yaşadığım anılar olduğu içindir.

Tecrübe en iyi öğretmendir, dersimi alırım fakat kendisini hayatımda tutmam. Mutlu olduğum anları tekrar tekrar düşünmek tercihim olur daima.