Kalbiniz yaşamaması gereken neleri yaşadı?

Yaşamamam gereken birçok şeyi yaşattılar bana, kendi kadrimi kıymetimi bilmediğimden ben de kendime haksızlıklar yaptım, ben de kendime yaşatmamam gereken birçok şeyi yaşattım. Kalbim dayanmadı, yaşamaktan ziyade nefes alıyordum aslında, kendine haksızlık yapan, buna izin veren kişi nasıl yaşayabilir ki, nasıl yaşıyorum diyebilir ki? Utandırdılar beni, utanmayı öğrettiler, duyguları olan, hüzünlenen bir insan olduğumu düşünmediler kalpsiz oldukları için. Evvelken ağlarken kalbim üşüyordu, mecazi anlamda demiyorum, sahiden de üşüyordu, bana bunu yapmaya hakları yoktu, titriyordu kalbim, beden üşümesi gibi bir şey değil bu, bambaşka bir üşüyüş, bambaşka bir titreyiş. Ağır sözleriyle beni yaraladıkları için kalbime iğne batıyordu sanki, böyle kalbim acıyordu, iğne batar gibi bir acı bu lakin gerçek iğnenin bedene temasından daha sancılı , içimi çeke çeke tüm içtenliğimle ağladım sesli sesli kendimi tutamayıp, ağlattılar beni, sonra da utanmadan gönlümü almaya çalıştılar , asla affetmiyorum, affettikçe hadlerini aştılar çünkü, hile yaptılar bana, tuzak kurdular, baskı yaptılar bana, utanmamdan keyif duydular. İstemediler benim kendimle mutlu olmamı. Nankörlükler gördüm onca iyiliklerime rağmen, benim kalbim hırpalandı, ağrıdı, üşüdü, titredi, yara aldı, sızım sızım sızladı benim kalbim, bazen kalbim ağladı gözlerim yerine. Anne baba sevgisinden eksik kalbim, onlardan o sevgiyi alsaydım kimsenin oyuncağı olmazdım, takdirden sevgi dolu sözlerden, şefkatten eksik kaldı kalbim,"yanındayım, sen değerlisin"sözlerinden eksik kaldı kalbim, dokunsal temaslardan, bir çift sevgi dolu bakıştan eksik kaldı kalbim ,"zorla kendinden nefret ettiriyorsun, sen zaten aşağılıksın" sözleriyle bir kalp ağrısı yaşadım. Şu bir gerçek ki; insan açığını verirse düşmanı çok oluyor ve haysiyetsizler kendini kaldıramayanı itmekten zevk duyuyor lakin insan bir yolunu bulup muhakkak kaldırmalı kendini ve kendi ellerini tutmalı, kendinde yarım kalanları kendi de tamamlayabilir, o güzel sözleri kendisi de söyleyebilir kendine, sarıp sarmalayabilir kendisini şefkatle, sınırlarını ihlal edenlere haddini bildirip iyice sahip çıkabilir kendine, yara alan kalbini kendini severek öğrenebilir, kendine annelik ve babalık yapabilir, sevgi dolu gözlerle aynada kendine bakıp seni çok seviyorum diyebilir, kalp de iyileşir, eskisinden daha iyi bir hale bürünür hem de, mutlulukla atar o kalp işte insan kendi kıymetini bilirse

Kalbim o kadar yaralar acilar kiriklar paramparça duman oldu toz oldu kalbim her seferinde yaralandi her seferinde acilarla doldu her seferinde durmadan incildi hic bir zaman affedemeyecegim sõzlerle doldu kisacasi bende kalp diye bir şey kalmadi artik 😔