En son ne zaman vicdan azabı çektiniz?

Bu gece vicdan azabı çektim. Ben birileri gibi kötü olamıyorum, kalpsiz olamıyorum, ağlayarak kendime de kızdım. "Neden bu kadar iyisin, neden onun için üzülüyorsun, neden hâlâ merhamet ediyorsun, niye kıyamıyorsun diye, ne çabuk unuttun yediğin kazıkları, çırpınışlarını, defalarca terkedilip hiçe sayıldığın anları, yardım istediğin halde sırtını dönüp gittiği ve seni yalnızlığa ittiği o günleri. Nasıl unutabilirsin, dengesizlikleriyle seni deli ettiği ve adını da deliye çıkardığı zamanları unutamazsın, niye merhamet edip ağlıyorsun, bırak o da acı çeksin, yalanlarının bedelini ödesin.

Güçsüzken seni hiçe sayan, şimdi güçlendiğin vakit senden medet umamaz. Onun yüzünden yaşadığın travmaları, yenilgilerini, kendinle kavga edişlerini, her şeyle tek başına mücadele edişlerini unutup da onu kırdım diye ağlama sakın, şefkatinle onu sarıp sarmalarsan yine hainlik yapacak sana ve sen yine aynı olayları yaşayacaksın, yetmedi mi onun yüzünden kendine kızdığın. Seni senden almıştı, sen diye bir şey bırakmamıştı sana, kendini kazanmak için verdiğin mücadelede kaç kez çomak sokmaya çalıştı emeklerine, sen kendini kolay kazanmadın, şimdi yine dengesiz birisine güvenip ona merhamet etme, ağlama, sızlamasın yüreğin, onun yüreği sızladı mı , kalbinde ağrı ve sızı olarak kaldın mı onun, sana gelmesi bile senden güç almak için. Senin gücünü bir zamanlar tüketen, enerjini emen birisine şimdi sen yaşam suyu mu vereceksin. Kendine gel, bir daha kimse seni senden edemeyecek, bir daha kimse sana o iğrenç bakışlarıyla bakmayacak, merhametinin bir damlasını dahi haketmiyor o, kalbini kıymet bilene sakla, herkes haketmiyor seni, tek başına ağladın, tek başına geldin bugünlere. Sen kendinden yeni bir sen inşa ettiysen o da başarır, sakın vicdanın sızlamasın, hemen uyu, hemen" dedim kendime.