Ruhunda neye ayıracak yerin kalmadı?

Ruhumda Türkçe olmayan klavyenin ve karakterlerinin oluşturduklarına yer olmasın istiyorum.

Sen git böyle romantik soruya Maşukayı bulaştır. Tamam gidiyorum 🙂🖐️

Kibirli insanlara, nefsinin kör gözlerle gezdirdiği insanlara zerre yer yok ruhumda. Hayallerin, sevmenin ve sevilmenin uyuşturduğu o güzel günler şimdinin çok gerisinde sanki, yeniden olur mu buna yer açar mıyım, nasıl açarım, korkar mıyım tam bir muamma... Kim bilir belki birden bir gölgenin arasından iklimimi, gökyüzümü rengarenk boyayacak birisi elinde fırçasıyla çıkıverir ve uçsuz bucaksız bu çorak topraklar yeniden yeşillenmeye başlar...

Niye tüm Türkiye’de çoğunluk ikili ilişkileri benliğinin bir parçası sayıyor veya yaratılışı sadece bundan ibaret sayıyor? Ve neden ruhunun derinliklerinde saklı hazineyi çıkarma yapısına sahip değil. Evet koca bir evren insanın kalbinde dürülü ve açılmayı bekliyor

Ruhumda ve hayatım da sadece bamya ya ayıracak yer kalmadı. Sevemedim abi o sebzeyi afedersiniz sğmğk gibi. Onun dışında hayat insnılmaz güzel maşallah 🧿 nazar değmesin 😊

hayat felsefem bu şekilde sanada öneririm. böyle yapınca sorun kalmıyo ;)

Dolayısıyla..!
Duygularından kelimelere düşen şu bakış açısıyla
Bir müddet sonra,, belki şimdi
Artık geriye dönüp eski manzarayı seyretmek hem lazım hemde bu anlar hep olacaktır.
Bazen güzel bazen hüzünlü anlar olacaktır.

Öyle bir şeyim yok her zaman yarını nasıl daha güzel yaparım derdindeyim bugünü de yarını da iyi değerlendirmek için elimden geleni yapacağım bende üzülme ye yer yok hüzünlemeye yer yok

Benlm ruhun kalmadı artık. Şu an elimde şiir, şarkı ve sigara var. Başka bir şey işe yaramaz artık bende.

Ruhumu bedenime dar getirecek tüm dostluklara yer var bunların haricinde her şey her kes uzak kalıyor benden buna ben izin vermiyorum

Nankörlük ve bencilliğe galiba. İnsanı çok yoruyor ve düşündürüyor. Bu sebeple yalnızlığıma gömülmeyi tercih ediyorum galiba

Aska sevgiye ruhumda ayıracak yer kalmadı bi zamanlar normal insanlar gibi toz pembe hayallerim vardı pembesi gitti tozu kaldı