Geçmişe gitseydiniz kendinizi evlat edinir miydiniz?

İhmalkar, beni görmeyen, nasılsın sorusunu dahi benden esirgeyen, beni kandıran, manipüle edilmeme sessiz kalan, beni ikinci plana atan, halimi merak etmeyen ebeveynlerle büyüdüm. Sancılı bir çocukluk geçirdim. Kendimi ifade edemedim, çok korktum, dünyaya gözlerini yeni açan bir bebekten farkım yoktu. Aslında zor bir çocuk da sayılmazdım, sadece sevgiye açtım, dokunulmadan büyümüş, her zaman suçlanmış bir çocuktum, baskı altında takdir görmeden büyüdüm. Aileme derdimi anlatmak aklımdan bile geçmezdi, kenarlarda ağlardım, anlatsam ne olacak, sanki sarılıp sen çok değerlisin diyecekler, sanki geçecek diyecekler, sanki üzülme diyecekler, sanki beni görmek için çırpınacaklar, beni anlamayacaklarını bildiğim için, kendimi onlara anlatmak aklımın ucundan bile geçmedi. Beni anlamış olsalardı, belki o düğümlerin herbiri o zamanlarda çözülecekti. Öyle bir şansım olsaydı, evet kendimi evlat edinirdim, bence çok da iyi gelirdim o küçük kıza, tüm yaralarını sarardım onun, sevgimle iyileştirirdim onu, onun o çocuk kalbini öperdim, sevmelere doyamazdım onu, saçlarını okşayarak masallar okurdum o temiz kalpli kıza, sımsıkı sarılırdım ona. Üzüldüğünü, yüzünün düştüğünü gördüğüm vakit; üzülme derdim ona şefkatle,"kimse yoksa da ben varım, biz bize yeteriz"derdim. Suçlu hissetmeyi değil de, kendini korumayı, kendini sevmeyi öğretirdim o küçük kıza. Uzun uzun şefkatle bakardım onun yüzüne, asla müsade etmezdim kendisine yazık etmesine, ona kendisini sevmeyi öğretirdim, başkalarının kendisiyle alakalı iğrenç düşüncelerinin onu bağlamaması gerektiğini, kalbi kazuret olanları ciddiye almaması gerektiğini öğretirdim o meleğe. Karanlıklardan çıkartırdım onu aydınlığa. Beni büyütmek kolay olurdu, zira çocukluğumun bir kısmında aşırı yaramaz olsam da, kolay bir çocuktum. İhtiyacım olan; görülmek, anlaşılmak, sevilmek ve iletişimde bulunulmasıydı benimle, sadece duygusal olarak eksik kalmamaktı, sevilerek büyümekti, korkuyla değil de sevgiyle. Geçmişe gitseydim şüphesiz ki, o küçük kıza, o yaralı çocuğa, özgüveni yeşermemişken solan o masuma annelik yapardım, tutardım o kızın ellerinden, kimselere de vermezdim onu, yanaklarından öperek, ağlayarak sımsıkı sarılırdım ona, güvensiz kalbine güven ekerdim, o yaralıya iyi gelirdim.

Ve bu şarkıyı da o küçük kıza ve onun gibi olan tüm çocuklara armağan ediyorum.

Bu ne kadar ilginç bir soru Barış :)