Zamanınızı harcadığınız en boş şey nedir?

Yılanın birisi vardı, tüm zamanımı o yılana veriyordum, değmediğini bile bile.
Çocukluk işte, cahillik.
Şimdiki aklım olsa, bir saniyemi bile vermezdim o pisliğe lakin hata yapmadan da öğrenemiyor insan.
O nankör için fedakarlık yapardım hep, sonra ne oldu, yoruldum, vazgeçtim, ondan vazgeçerek kendimi kazandım, beni tekrar istedi, o isteyince gelen saf kız bu kez gelmedi, yokluğumla cezalandırdım onu, kendisine değer verilmesini lakin kimseye değer vermemeyi isteyen birisiydi, doğum günlerinde hep hediye alırdım ona, bana hiç hediye almadı, bir kez aldı sanırım, o da kendisi gibi bir şeydi, ne aldığını dahi hatırlamıyorum, halbuki aldığı ilk hediye, unutmamam gerekir, kesin kıytırık bir şey almıştır, kendi gibi, hatırlamıyorum sahiden de. Harçlıklarımı biriktirdim onun için, ona hediye almak için, ona çikolata da alırdım, kargoyla hediye dahi gönderdim ona, harcadığım para neyse de, ona verdiğim zamana yazık olmuş, bir defasında doğum günümü kutlasın diye bekledim, hediye de beklemiyorum, sadece kuru bir kutlama da yetiyor bana, onu da yapmadı, sonrasında doğum günümü unutmadığını, bilerek kutlamadığını da söyledi bana üstelik. Nasıl bir nankörlük bu, bir insan bana bu denli değer verecek, ben utanırım ya, ben de ona değer vermek isterim, kadir kıymet bilmemek böyle bir şey işte. Hadi o benim kıymetimi bilmedi, ben niye kendi kıymetimi bilmedim ki, kendi kıymetimi bilip def etseydim ya, şu yılanı başımdan. Yaptıkları yanına kâr kalmadı ama en fena şekilde kullanıldı, kafayı yeme raddesine geldi, beni ne zaman üzse hastalıktan kıvranıyordu kenarlarda, bense o kadar üzülmeme rağmen hiç hasta olmadım. Allah iyi olanı bir şekilde koruyor işte.
Artık iyi bir insan da sayılmam, biraz bencilim, kimse için kılımı kıpırdatmak istemiyorum, kaçıp gitmek istiyorum.
Geçen zaman bir daha gelmiyor lakin o zamanın bana öğrettikleri var, o zamanlar yaptığım hatalar şimdi tecrübe oldu bana, kimseye hakettiğinden fazla değer vermiyorum, kimsenin beni kullanmasına müsade etmiyorum.
Ve şunu da öğrendim; insan duygularının da hesabını yapmalı, en çok değer veren ben miyim, en çok ben mi emek veriyorum, karşıdaki kılını kımırdatmıyor mu diye duygularının otopsisini, sağlamasını yapmalı, yapmazsa şayet hep kendinden verir, zamanını ziyan eder. Kendisini haketmeyen kişileri tutmamalı çevresinde.
Şimdi inanıyorum ki, yokluğum ona en büyük ceza oldu, beni mutlu görmeye dayanamazdı, ona o kadar iyilik yapmama rağmen içten içe kaybetmemi isterdi, bence kendisi çok mutsuz ve sağlıksız bir kişi, şeytan karakterli yılanın tekiydi, gel demesine rağmen gelmedim ya, işte kendime yaptığım en büyük iyilik bu oldu benim, şimdi kimden çıkarıyor sinirini, o sadece mutluluk rolü yapar, hayat boyu mutlu olamaz.

Kendimi de Paulo Coelho'nun şu sözüyle motive edeyim bari; "Yanlış insanlar zaman kaybı değil, doğru insanı algılamak için birer öğretmendir"

Her ne kadar zaman kaybı gibi görünse de o şeytan, aslında istemeyerek de olsa olumlu manada dönüşüp kendimi kazanmamı sağladı. Almış olduğum tüm hediyeler de yüzümün gözümün sadakası olsun kendisine, hayat bir daha onun gibisini çıkarmasın karşıma ve onun da karşısına tam kendi gibi insan çıksın.
Evet, o kişi doğru insanı anlamam için bir deneyim olsa da, zamanımı israf eden köşe minderinin tekiydi, gerçi köşe minderine hakaret oldu bu söylemim, köşe minderinin dahi bir faydası var, bunun hiçbir faydası yoktu ki.
Velhasılkelam o hem benim için en büyük zaman israfıydı, hem de doğru insanı anlamam için bir deneyimdi

Sanırım burası 🤭

Kızlarsoruyor