Kalite mi yoksa çokluk mu?

Vıcık vıcık muhabbetler, yalama olmuş tipler, onlara çanak tutan kimseyle işim olmaz diyen sözde ağır abla rolü oynayanlar, her şeyde mutlaka bi fikri olan çok bilmişler, çok önemli birşeyler konuşuyorum sanan boş beleşler, yaptığı yavvvşaklığı espri sanan zırtapozlar, kimin eli kimin cebinde belli olmayan ve adına da arkadaşlık denilen bunca basitlik, rezillik, çöplük... Bunların hepsini bir arada görmenin verdiği mide bulantısı, daha bir sürü şey.

Sizce bunlar gibi çok arkadaş olması mı yoksa az, öz, ve kaliteli arkadaşlar mı?