Dayanamıyorum ne yapacağım?

Şimdi bu düşüncelerin en başta gelmesinin sebebine inmen lazım. Zihinle savaşmaktansa bu düşüncelerin zihne geliş sebebi nedir bunun üzerine yoğunlaşman lazım. Bu tarz vesveseler sen onları besledikçe güçlenirler. Sadece şunu diyorum, bu düşüncelerin travmalardan, hala içinde tuttuğun utanç ve suçluluk duygularından geldiğinin bilincinde ol ve sırf zihnine geliyor diye kendini suçlamayı bırak. Zihni senden ayrı çalışan bir mekanizma gibi düşün. Eğer ki bunun bilincindeysen zaten 1-0 öndesin. Şimdi yapman gereken her bu düşünceler geldiğinde panikleyip kendinden nefret etmeye başlamaktansa sakin kalmak olmalı. Her bu vesveseler, imgeler geldiğinde o an ne yapıyorsan yapmayı bırak ve içine dön. Bastırmaya çalışma, bir şeyleri analiz etmeye çalışma, düşünme, sadece o an ne geliyorsa gelsin bırak. İçine dön, nefes al, illaki panik durumları için terapistin bazı sakinleşme teknikleri göstermiştir. Uygula, dediğim gibi düşünceleri bastırmaya çalışma, sadece izin ver gelsinler, tamamen farkında ol. Bunu her geldiğinde yap, her geldiğinde ne yapıyorsan bırak, sakin ve sessiz bir yere geç ve bekle. Analiz etmeden, paniklemeden bekle. Bunu yaptığında yavaş yavaş bu imgeler, düşünceler senin üzerindeki güçlerini kaybetmeye başlayacak. Aynı zamanda da sen bu imgelerin ve düşüncelerin hangi sebepten, hangi temel travmadan, olaydan veya süreçlerden geldiğini daha iyi anlamaya başlayacaksın, yani değersizliğin, suçluluğun, utancın nereden geliyor, yüzleşmen lazım dediğim gibi. Meditasyon kesinlikle yardımcı olur. Tüm bunları sabırla ve tanrıya sığınarak yaparsan elbet iyileşme kaçınılmaz olur. Bil ki kaldıramayacağından fazlasıyla imtihan olmuyorsun. Kolaylıklar diliyorum.

Bu rahatsızlığa dahil şeyler ama zihnine bunların gelmesi hastalığın kendisi değil semptomu. Hastalığın kendisi travmaların, duygusal travmalar, yüzleşmediğin duygular&düşünceler. Belki çocukluğunla alakalı belki geçmiş yaşantılarınla alakalı sen daha iyi bilirsin genel olarak. Dediğim gibi zihne gelen vesveseler/imgeler semptomlar tamamen. Onlara yapabileceğin en sağlam şey bu atakların geldiğinde sakin kalabilmek ve farkında olmak. Yani bu semptomlar biraz dolaylı olarak iyileşiyor, içsel durumuna tümüyle daha bütüncül bir bakış açısıyla yaklaşman lazım. Semptomların farkında ol, ataklar geldiğinde sakin kal ve duyguların ele geçirmesine izin verme, dediğim gibi dünyayı durdur o anlığına. Semptomlar için yapabileceğin şey bu. Sonrasında biraz geriye çık ve bu semptomların neden oluştuğunu, nerede başladığını, ne zaman başladığını irdele. Arkasındaki sebeplere inmeye çalış. Yani sadece bu gelen vesveselere odaklanmaktansa daha bütün bir şekilde yaklaş psikolojine, iç haline. Söze dökebildiğim kadar dökmeye çalışıyorum ama dediğim gibi biraz anlatması zor olaylar. Ben kendi hikayemden örnek vereyim. Benim durumumda bir olay olmuştu, bir hata yapmıştım ve bu hata gün yüzüne çıkmıştı.

Sonrasında büyük bir utanç ve suçluluk duygusu, öz eleştiri ve hatanın farkında varma durumu yaşadım. Buraya kadar iyiydi fakat bu eleştiri hali bir süreden sonra eleştiri olmaktan çıkıp sürekli olarak kendimi yargıladığım bir mazoşist vari bir ruh haline dönüştü. Ben kendimi eleştirdiğimi ve iyileştirdiğimi zannediyordum bunu yaparak fakat aslında sadece suçluluk ve utanç duygularını arttırıp kendime zulüm ediyordum. Bu süreç uzadıkça hissettiğim utanç suçluluk, büyüdü ve arkasından cezalandırılmakla ilgili korkular gelişti. Korku, sanrı, vesvese tarzı şeyler aynı sende olduğu gibi gelmeye başladı ve ataklar yaşamaya başladım. panik atak benzeri. Ataklar başladığında tamamen duygular & düşünceler & imgeler kontrolü ele geçirirdi ve ben tamamen güdüsel bir şekilde düşünmeye başlardım. Kontrolü kaybederdim kısacası kendi zihnime karşı.

Sorunun hep atak esnasında aklıma gelen düşünceler olduğunu ve bunları düşünerek, analiz ederek, argümanlar sunarak yenebileceğimi düşündüm. Fakat bu böyle olmadı, durum devam etti yaklaşık 1 yıl boyunca. Bu süreç içerisinde nasıl iyileşeceğim konusunda hep bir arayış içerisinde oldum, durumu kabul etmedim. Sonrasında zamanla puzzle birleşmeye başladı. Bir noktada aynı ataklardan birini yaşarken durdum, paniklemedim, sadece gözlemledim. Zihnime gelen her şeyi birer birer üçüncü kişi olarak sadece gözlemledim. Her ne kadar yine duygular yükselmeye başlasa da bu sefer kendimi kaptırmadım. 5 10 Dakika sonra atak geçti. Ve ben gördüm ki bu yaşadığım ataklar , sadece yaşadığım travmatik süreçler sonucunda biriktirdiğim suçluluğun, utancın, tüm yediğim kuruntuların bir semptomu. Semptom olduğunu farkettikten sonra ataklar karşısında daha güçlü kalmaya başladım, artık ataklar esnasında kontrolü kaybetmeyip sakin kalabiliyordum. Her atak geldiğinde bunu yaptım, tüm savaşları kazanmaya başladım ve atakların gücü azalmaya başladı zamanla. Aynı zamanda da bu atakların sebebi konusunda çok daha net bir anlayışa sahip olmaya başladım. Sonrasında ataklara sebep olan sürece ve hatalarıma döndüm, temeldeki sıkıntıyla yüzleştim/anladım. Bir yandan da dediğim gibi ataklar geldikçe kendime hakim olup kontrol sağladım üzerinde. Bir süre sonra ataklar kesildi, zihine gelen vesveseler&imgeler kesildi. Kusturmaya kadar giden korku, suçluluk, utanç yok oldu. Ve bu sandığımdan daha hızlı gerçekleşti. Yani bunun bir çözümü var, iyileşmek mümkün, sana dayatılan etiketler sadece etiketlerden ibaret. PTSD, anksiyete, okb vs vs vs. Bunlar iyileştirilebilen içsel durumlardan/zorluklardan ibaret. Umudunu kaybetme, gerekirse ilişkide olduğun kişiye bahset, eminim faydasını görürsün. Emek vermeye devam et, her zorluğun ardından bir kolaylık vardır. Kolaylık diliyorum. Sorun varsa sorabilirsin, elimden geldiğince yazarım yine.

Düşünceler gelebilir, sadece onları engellemeye çalışarak olayı iyileştiremezsin. Dediğim gibi semptomlara çok takılıyorsun, zihnine gelen şeyler sadece hastalığın semptomları. Bu semptomlara takılmaktansa bir adım geri at ve büyük çerçeveye bak. Utanç ve suçluluk duygularının, değersizlik hislerinin nereden geldiğine odaklan. Bu takıntı sadece olayın görünür yüzü, buna takılarak ve hayıflanarak çözemezsin. Hastalığın kendisine inmen lazım, üstteki yazıda yazdım detaylarını. ''O kadar kötü bir insanım ki benden çok daha iyilerine layık olduğu için aniden ayrılasım bile geliyor. O bana karşı bu kadar iyiyken, bu kadar iyi bir insanken ben nasıl bu kadar aptal ve lanrt olabiliyorum bilmiyorum gerçekten.'' Dediğim gibi semptomlarda yüzerek bir yere varamazsın. Zihnine gelen her ne ise bunun semptom olduğunu ve asıl hastalığa odaklanmadıkça iyileşmeyeceğini bil. Yazdım, aynı şeyleri tekrarlıyorum, semptomlar geldiğinde panikleme, düşüncelerin gelmesini engellemek değil demek istediğim, sadece kabul etmek, ve izleyici olmak, sakin kalmak. Sonrasında bir adım geriye çık, semptomların gelme sebebine odaklan. Temeldeki travmalara odaklan, bu ancak bu şekilde çözülür. Gerisi sadece semptomlar her geldiğinde kendini yıpratmaya devam edersin. Kolay gelsin. Süreç içerisinde umarım ne yapman gerektiğini anlarsın, çünkü bunu bir başkası dışarıdan çözemez, tam anlamıyla her yapman gerektiğini de söz ile aktaramaz, sadece rehber olur. Çözmek senin sorumluluğunda. Kolaylıklar.

eckhart tolle nin kitaplarını , videolarını inceleyebilirsin bana yardımcı olmuştu

Hayır, anlık ataklar esnasında yapabileceğin en iyi şey sadece farkında olmak ve sabır ile paniklemeden beklemektir. Atakları sürekli olarak kompulsif bir şekilde düşünerek savuşturulamaz. Sadece bekle, aklına ne geldiğinin farkında ol, hissettiğin duygunun farkında ol ve kontrolde kal. Temele inmek derken kastettiğim şey bunu ataklar esnasında yapman değildi. Genel olarak bu semptomların sebepleri travmalardan kaynaklı. Senin de bu semptomlara sebep olan travmalara inmen gerekli ve yüzleşmen gerekli, bunu aynı şekilde bir uzman eşliğinde de yapabilirsin, yani benim görüşüm bu yönde. Semptomları bastırmak veya onlara takılıp kalmaktansa sorunun asıl sebebi olan travmalar iyileştirilmeli.

Travma dediğim şey sende duygusal ve düşüncesel anlamda yara açmış olaylar & süreçler. Bunların çözülmesi lazım, çözülmedikçe şu an yaşadığın gibi semptomlar gelmeye devam edecektir. Bunu hasarlı bir bina gibi düşün. Bina sağlam iken bir deprem sonucu binanın temelleri hasar görüyor. Sonrasında bu hasarın sonucu olarak binadaki dairelerde su kesintisi yaşanmaya başlıyor. Sen bina yöneticisi olarak sadece suya odaklanıp anlık olarak dairelere sürekli su taşımaya mı çalışırsın yoksa su kesintisine sebep olan hasarları mı gidermeye çalışırsın? Zihninde yaşadığın şeyler suyun kesilmesi, yapman gereken binanın temelini iyileştirmek.

İyileşmeyi öğrenmekte insan için bir ihtiyaçtır. Hayat seni iyileşmeyi öğrenmen için zorluyor.