Hayattan bıkmak nasıl geçer?

Benim durum berbat gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti senelerdir evden dışarı çıkmıyorum 34 yaşındayım işsizim asosyalim bekarım hep evdeyim gençliğime dair yaşanmış bir güzel günüm bile olmadı her şey içimde kaldı

Sağ ol ama benim elimde değil ben 34 yaşındayım çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım çok içime kapanık asosyal öz güvensiz pasif kaldım gençliğimi istemeyerek eve kapalı geçirdim senelerdir evden dışarı çıkamıyorum

Bu yaşıma kadar istesemde düzelemedim bu yaştan sonra da düzelemem hayatı istemeyerek kaçırdım hayata geç kaldım yaşım almış başını gitmiş 35 yaşıma geldim hep eve kapalı işsiz asosyal bekar yalnız mutsuz yaşadım artık hayata yabancı gibi hissediyorum kendimi

Amin sağ ol ben bazı şeyleri çocukluğumdan beri aşamıyorum hiçbir şeyi düzene koyamadım çocukluk ergenlik ve gençlik dönemlerim heba oldu hiç açılamadım kendimi aşamadım hep içime kapandım kendimi kapattım sosyalleşemedim gezemedim eğlenemedim öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi çok pasif kaldım kendimi hayata karşı yetersiz zayıf güçsüz hissediyorum psikososyal gelişimimi tamamlayamadım bu da yetişkinliğimi olumsuz etkiledi hayatım evden ibaret özgürlüğümü hissedemiyorum tutsak gibi yaşıyorum iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan yaşlanıyorum yaşım ilerledikçe daha da içime kapandım utangaçlığım iyice arttı

Ailemle yaşıyorum bu halimi ailem de görüyor biliyor farkediyordur herhalde ben hiçbir şey anlatmıyorum hep sessizim yıllarım böylece akıp gitti kendimi hep yalnız çaresiz yetersiz zayıf güçsüz hissettim hâlâ öyle hissediyorum çocukluğumda da utangaç çekingen sessiz biriydim ama o dönemde her şey biraz daha iyidi ama ergenlik ve özellikle de gençlik dönemim berbat geçti ergenlik dönemlerinde yani 13 14 15 16 17 18 19 20 yaşlarında hiçbir sosyal hayatım olmadı arkadaş çevrem yoktu ortamlara giremedim okul vardı ama okulda da sessiz pasif utangaç biriydim herkes dalga geçiyordu dışlandım sokağa da çıkıyordum ama tutunamadım genelde evde duruyordum diğerleri gibi olamadım açılamadım hep içime kapanık asosyal yaşadım yalnız kaldım karşı cinsle bile hiçbir yakınlığım olmadı liseden sonra da tamamen eve kapandım zaten askere gittim ama orada da açılamadım sessiz kaldım askerden sonra yine eve kapandım gençliğim hep eve kapalı yalnız mutsuz geçti gençliğimi de hiç yaşayamadım işim olmadı sosyal hayatım olmadı arkadaşım çevrem olmadı kız arkadaşım sevgilim olmadı gezmedim eğlenmedim hep eksik yaşadım yaşam deneyimim olmadı hayatı kaçırdım evde hep hayatı izledim 30 lu yaşlarımda böylece geçip gidiyor senelerdir evden dışarı çıkmıyorum kendime ait bir hayatım yok kendimi eksik kalmış yetersiz güçsüz hissediyorum yaşadığımı bile unuttum

Ben bunu kendime bilerek isteyerek yapmıyorum ki 34 yaşındayım çocukluğumdan beri istemsizce utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim bu yaşıma kadar bunu hiç aşamadım istesemde değişemedim olmuyor çocukken düşünüyordum büyüyünce her şey düzelir değişir diye ama olmadı yaşım ilerledikçe daha da içime kapanık utangaç çekingen oldum hiçbir zaman sosyalleşemedim hep eve kapattım kendimi diğerleri gibi olamadım istesemde başaramadım okul hayatım berbat geçti ilkokulda lisede falan sıramdan kalkmazdım kimseyle konuşmazdım teneffüslere bile çıkmazdım varlığım belli değildi ölü gibiydim sınıfta okulda mahallede çok dalga geçen alay eden aşağılayan sataşan lakap takan dışlayan oldu hiç güçlü cesur öz güvenli sosyal girişken biri olamadım hep kendimi kapatarak yaşadım sosyal hayatım olmadı gezmedim eğlenmedim ergenlik ve gençlik yıllarımda hiçbir şey yaşayamadım başaramadım kazanamadım hep evde durdum yalnızdım sosyalleşemedin insan içine çıkamadım ortamlara giremedim gezemedim eğlenemedim arkadaş çevre edinemedim kız arkadaşım olmadı yani hep eksik kaldım en güzel yaşlarım evde geçti gelişim dönemlerinde hiçbir şey yapamadım yaşayamadım çok pasif asosyal öz güvensiz kaldım liseden sonra da evde durdum zaten askerde de açılamadım sessiz kaldım sonra yine eve kapandım gençliğim hep eve kapalı geçti işe giremedim çalışamadım gezemedim eğlenemedim sosyalleşemedim kız arkadaş edinemedim ortamlara giremedim hayatın içinde olamadım iletişim ve sosyal becerilerim gelişmedi öz güvenim gelişmedi çok pasif kaldım gençliğim böylece evde geçti gitti senelerdir eve kapalı yaşıyorum evde yalnız mutsuz asosyal sıkılarak bunalarak yaşıyorum hiç evden dışarı çıkmıyorum senelerce eve kapalı yaşamak uzun vadede beni fiziksel zihinsel duygusal sosyal her anlamda olumsuz etkiledi artık yaşadığımı unuttum özgürlüğümü hissedemiyorum tutsak gibi hissediyorum kendimi gerçekten hayata karşı çok güçsüz yetersiz kaldım dışardan korkuyorum insanlardan çekiniyorum utanıyorum hayattan elenmiş gibiyim

Doğma büyüme Ankara'da yaşıyorum deniz yok maalesef ama hiçbir yere de gitmiyorum mahalleme bile çıkamıyorum senelerdir evden dışarı çıkmıyorum güneş görmüyorum mevsimleri hissedemiyorum temiz havada yürüyüş yapamıyorum rüzgarı ağaçları çiçekleri göremiyorum dışarıyla tek alakam pencere

Teşekkür ederim. Yani dışardan korkuyorum agorafobi sosyalfobi falan da olabilir zaten kendimi bildim bileli utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim bu benim kişiliğim ve kalıtsal maalesef değişmedi değişmiyor bu durumda çocukluk ve ergenlik dönemlerini de sağlıklı tamamlayamadım kişilik gelişimimi psikososyal gelişimimi tamamlayamadım bu da yetişkinliğimi olumsuz etkiledi sosyalleşmek insanlarla etkileşimde olmak dışarı çıkmak gezmek eğlenmek markete çarşıya pazara gitmek yürüyüş yapmak toplu yerlerde bulunmak bana utangaçlık çekingenlik kaygı korku yaşatıyor kendimi tanıyorum biliyorum bazı şeyleri başaramıyorum uyum sağlayamıyorum gerçekten pasif yetersiz biriyim kimse de anlamıyor beni ailem bile anlamaz yani hiç arkadaşım da yok hep yalnız kaldım yalnızlık çaresizlik hüzün içinde yaşlanıyorum ne güzel yaşlarım böylece geçti gitti kendimi eksik hissediyorum hiç güzel anılarım yok yaşanmışlık yok gençliğim heba oldu bütün bunlar ve eve kapalı yaşamak beni uzun zaman içinde psikolojik fiziksel duygusal olarak daha da mahvetti hiç motivasyonum yok hayatı kaçırdım hayata geç kaldım kendimi hayata yabancı kalmış gibi hissediyorum

Gözyaşlarını içine akıtıp sabır ederek içinden yıkılsan bile belli etmeyerek sırf sevinmesin diye sahte ölsen bile çok iyiyim Deyip onları sevindirmeyerek

Sahte insanlar demek istedim

Yapma hadi gül biraz üzülme seni yerinden kıranlar da onlar değil mi sanki

aşılmıyor ortam yapıp eğlenmek lazım

Arkadaş arıyorsan konuşuruz