Mükemmeliyetçi bir insan olduğum için mutluluğu bulamıyorum, ne yapmalıyım?

Mükemmeliyetçilik çok tehlikeli bir şey zira kişiyi farketmeden tüketmeye başlar. Ben de alanında başarılı; onur derecesi, erasmus gibi hedefleri olan bir öğrenciydim ve çoğu hoca tarafından geleceği parlak bir öğrenci olarak görülürdüm ve kısa sürede pek çok şey öğrenebiliyordum, çevremdeki olaylara hassas ve eleştirel birisiydim. Fakat öyle bir stres yaşıyordum ki öncesinde bütün hazırlık sorularını zorlanmadan yapabilmeme rağmen sınav esnasında kafamı toparlamam 10-20 dk arası sürüyordu ve bu stres normalde yapmayacağım hatalara sebep oluyordu ve bazen kapasitemin altında not almama sebep oluyordu hatta hocalar da çok şaşırıyordu çünkü performansı iyi bir öğrenciydim. Zamanla bu gitgide arttı ve yoğun boyun ağrısı, 1 1 - 1 buçuk sene içerisinde gitgide artan bir dikkat ve yetenek kaybı, karamsarlık ve depresyon beni gitgide hayattan soyutladı. 2 - 2 buçuk senedir tedavi görüyorum ve yeni yeni eski performansıma yaklaşmaya başladım ve ağrılar kayboldu fakat yolun daha %60 %70 civarı falan bitti. Bu süreçte öğrendiğim en önemli şey dengeli bir yaşam ve ne kadar iyi olursan ol dengeli bir beklentiye sahip olmanın önemini farkettim. Bunu da bu süreci gör ve ders çıkar diye yazdım çünkü mükemmeliyetçilik, tek yönlü yetenek ve eleştirel düşünce insanı bir yerde mutlaka tüketiyor

mükemmeli aramak yerine , olduğu gibi kabul etmek gerekir, insanları doğayı hayatı vs vs.. dünyada hiçbir şey mükemmel olamaz , yani hayatını yaşamana bak, yoksa pişmanlıklar arkanda seni takip ediyor olacaktır. yaş ilerledikçe her yaşın değerini anlayacaksın ama geç olmadan başla kimsede doluluk arama, tek gecelik ilişkiler iyi hoş ama sevmek sevilmek de cinsellik kadar ihtiyaç, uzun vade ilişki kurmaya çalış. erkekler sevişene kadar el üstünde tutar (doğası gereği) sevmeye başladığında hayatın gerçekleri ile gelir ve hayatı paylaşırsınız , doğal olarak yükün azalır ve mutlu olma ve hayatından keyif alma olasılığında artacaktar. neyse bukadar yeter