En çok ne zaman sessiz kalma ihtiyacı hissediyorsunuz?

Anlaşılmadigimı, kırıldığımı, vazgeçtigim zaman... O An ki kolay kolay vazgeçmem sevilmediğimi bahaneler ile geçiştirilmeye çalışıldığında... bu benim için sonsuza kadar susmak oluyor kalbim soğuyor savaşım bitiyor...

Çevrende kimse kalmamiştir ve kimseye anlatcak birşeylerin yoktur işte o zaman anlarsın bağzı şeyleri kendinle baş başa kalınca ama bu iyide bir şeydir bence yani bana göre ben sessizliği severim çok insan sevmem herkeside hayatıma almam mesela bu huyumu severim bence çoğu kişi denemeli

Baba kişisi yine bana sinirlenmeye başlayınca sesizleşip uzaklaşmak istedim o da pek işe yaramadı ama olsun onun deli olduğunu daha iyi görüyorum böylelikle.

Şu son iki gündür böyle elimi kolumu herşeyden çekip kendi kabuğuma çekilesim, eskisi gibi insanları sadece uzaktan gözetleyesim var. Sosyalleşmek bana hiç yaramadı.

Kalabalık la uzun saatler geçirdikten sonra, hiç susmayan insanlarla mecbur aynı ortamda kalınca, işten gelince, üzgünken,.. Daha bugün sessizleştim

İnsanlara laf anlatmaya çalıştıkça değmediğini görünce sessizlesme kararı aldım bir de iç huzurum için çok konuşmuyorum artık kendi içime döndüm işime bakiyorum

geleceğe karşı ümitsizliğe düştüğümde, bazı ayrılıklar sonucunda, başarısızlıklarım üst üste geldiğinde, ikili ilişkilerin netlik kazanamadığı durumlarda gibi gibi

Hani bazen kendi hayatından kaçma isteği olur ya en çok o zamanlar sessizleşirim kafamı dinlemek ve hayattan kaçmak için..

Geceleri... Uzun uzun düşünüyorum ben ailemle neden daha çok vakit geçirmedim veya artık beni hiç aramıyorlar diyip gecemi geçiriyorum

Yorulduğumda veya sıkıldığımda.

Karşımdaki beni ya da anlattığım şeyi anlamıyorsa konuşmaya devam edip kendimi yormak yerine sessiz kalmayı tercih ediyorum.
Cahil insana bir konuyu ne kadar anlatmaya çalışsan da anlamıyor çünkü.

Çevremdeki insanlar beni anlayamayacak kişiler olduğunda sessiz klamyı tercih ediyorum

Karşımdaki kişi bir halt bilmediği halde bilmiş bilmiş konuşunca 💩💩