Bizim yaşadıklarımızı acaba kızlar da yaşıyor mu?

İyi bir insan olarak yaşamak gibi bir gayretin var o zaman. Mantık dahlinde düzenli bir çalışmayla her şeyin mümkün olduğu kanaatindesin. Bunu anlatacak birini bulamadığından içine kapanık yaşamayı tercih ediyorsun. Kötü bir şey yaptığın zaman kendini huzursuz hissedip kafaya takıyorsun. Doğru düzgün olayım derken sana kötü davranan insanlara bile yumuşak cevaplar verip sabrettiğinden yalnızlığı tercih etmeye başladın. Tam olarak böyle mi?

Ezik değilsin, iyiliğini taşıyabiliyorsun. Özel birisin biliyorsun dimi :)

Teşekkür ederim. Önceleri kimse üzülmesin kırılmasın diye kendimi ezdirdiğim bir zaman oldu. Arkadaşsız kalmak istemiyordum. Sevildiğimi sanıyordum biraz da. Sonra baktım her koyun kendi bacağından asılıyor. Çıkarlar devreye girince dostluk falan kalmıyor. Tecrübe ettikçe, insanları anladıkça kendimi yormamaya karar verdim :) Kaba saba davranmıyorum tabi ama şımaracak insana da nötr davranıyorum. İyilik hak edene yapılmalı.