Sizi susmaya iten neydi?

vaktinde sustuğumda konuşmamın faydasız olduğunu düşünüyordum. en uzun üç ay boyunca konuşmadım ve bunun dışında aralıklı olarak konuşmadığım haftalar oldu. bu süreçte oldukça iyi şeyler edindim. fark ettiğim şeyleri sizinle paylaşayım:

birincisi, kimse kimseyi gerçekten dinlemiyor: herkes kendi konuşma sırasını bekliyor sadece, bazıları bunu bile yapmıyor; ikincisi, konuşmalarımız o kadar faydasız ki. gerçekten ağzımızı açıp bir şeyler söylüyoruz ama hiçbir anlamı yok. çoğu zaman gözler çok daha fazla şey anlatıyor kelimelerimizden ve bir bakış yüzlerce kelimeye bedel; üçüncüsü, sustukça bunu o kadar benimsiyorsunuz ki... bir daha konuşmak çok zor geliyor size. özellikle en kötü birkaç hafta devirdikten sonra insan konuşmayı çok bayağı buluyor ve susan birisi, konuşan birisinden daha çok düşünecek vakte sahip oluyor; dördüncü ve son olarak, insan sustuğunda daha çok etrafını gözlemliyor ve insanların yapaylıkları öyle gözler önüne seriliyor ki! kimse kimseye samimi değil, kimsenin kimseyi umursadığı yok ve nihayetinde, karşındaki kişi doğru insan değilse senin için yahut doğru insan olmasını istemiyorsan, hayatından silinip gidiyor -sanki hiç var olmamış gibi.