Aranızda okb yi yaşamış ve atlatmış olanlar var mı?

ne bileyim gezip dolaştığım yok, kendime ait bir hobim yok, geleceğe dair çok güzel hayallerim vardı hepsi yavaş yavaş sönüyor bu durum itibariyle. genç denilen insanlar kadar temiz düşünmüyorum ve öyle yaşamıyorum maalesef

benim yanımda birileri var ama ben mutlu olamıyorum :( bazen cidden kafamı kesip atasım geliyor, düşüncelerim ne zamandır bu kadar illet oldu da beni bu derece hasta edebiliyor anlamış değilim

evet erkek arkadaşım var ama ben önce kendi hayatımı sonra da ilişkimizi mahvediyorum maalesef

yani karşımda beni düşünen bir insan var. bense öyle saçma şeyler düşünüyorum ki kendimi bile düşünmeye zaman kalmıyor. erkek arkadaşımı gerçekten çok seviyorum, önceden başka biriyle kötü bir ayrılık yaşadığım için midir bilmiyorum ama ayrılmaktan ya da kötülük yapmaktan korkuyorum karşımdaki insana. o kadar korkuyorum ki nedense bu lanet düşüncelerin hepsi bir şekilde onu rahatsiz edebilecek şeyler oluyor, ilişkimizi bozabilecek, huzurumuzu kacirabilecek şeyler oluyor. her şeyi kendi ellerimle mahvediyorum sanki ve toparlayabilecek miyim bilmiyorum. psikoloğa gidiyorum, kendimi düzeltmek için her türlü adımı atmaya çalışıyorum ama çok yoruldum. gerçekten ölmek istiyorum bazen, çok yoruldum çok...

önceden sadece istiyordum, şimdi nasıl yapacağımı düşünmeye başladım. yarın öbür gün ya hiç umrumda olmaz da kendimi kaybedersem diye düşünüyorum.

psikolog ile görüşüyorum birkaç haftadır. dört seans falan oldu daha ama bilmiyorum belki sabırsızlığımdan belki de gerçekten öyle olduğundandır ki çok ilerleme göremiyorum:(

online olarak görüşüyorum

evet veriyorum

yaşadığım şehirde devlet hastanelerinde psikolog yok sadece psikiyatrist var. paikiyatristler de belli miktarda para istiyor ve ilgilenmiyor bile. herkese aynı ilacı verip işlerine bakıyorlar. psikiyatriste gidecek olsam bile devlete gitmem sanırım...

İzmir

psikiyatrist yok demedim devlet hastanesinde psikolog yok dedim