Neleri şu anda kendi kendinize "yapamadıklarınız"olarak görmektesiniz ve hangilerini değiştirmek için halen fırsatınız var?

Ben 34 yaşındayım çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım çok içime kapanık kaldım sosyalleşemedim kendimi aşamadım öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi gençliğim hep eve kapalı geçti senelerdir evden dışarı çıkamıyorum hep evde durdum gençliğim hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti hiç sevgilim kız arkadaşım olmadı hiç gezemedim eğlenemedim hayatı hep kaçırdım kendimi de iyice kapattım evde yaşlanıyorum

Ben çocukluğumdan beri böyleyim hep farkındaydım çocukluğum ergenliğimin gençliğim hep bu çaresizlikle geçti istesemde kendimi aşamadım maalesef hiç açılamadım farkında olsam da hep aynı kaldım gençliğim istemeyerek eve kapalı geçti gitti hâlâ aynıyım zaten utangaç olduğum için insan içine çıkamıyorum kendimi geri çekiyorum içe dönük bir kişilik yapım da var sosyalleşemiyorum insanlardan utanıyorum dışardan korkuyorum senelerdir evde durmaktan iyice arttı utangaçlık çekingenlik korkular kaygılar hayatımı sarıp sarmaladı

Ailemde hem kızıyor laf ediyor hem kabulleniyor hem bu durumda olmami istemiyor zaten bu hayatta beni kimse anlamıyor ailem bile anlamıyor bende çaresizim yalnızım mutsuzum kendimi iyice kapattım ne yapıyım böylece geçip gidiyor ömrüm

Yaşım ilerledikçe her şey daha zorlaştı çocukluk ergenlik ilk gençlik yıllarımda açılamadım zamanla daha da içime kapandım hayatı eksik yaşadım kendimi hayata karşı yetersiz zayıf güçsüz hissediyorum evden dışarı çıkamıyorum korkuyorum insanlardan çekiniyorum utanıyorum insanlardan kaçıyorum maalesef gençliğim böyle geçti gitti hayata tutunamadım yaşamayı beceremedim beni bu hayatta kimse anlamıyor hep dışlandım hâlâ anlayan yok 20 li yaşlarım zaten evde geçti gitti şimdi de 30 lu yaşlarım evde geçiyor böylece yaşlanıyorum kendimi hayata dışarıya yabancı hissediyorum artık öyle bir kapanmışım ki yaşadığımı bile unuttum bana kimsenin faydası olmaz ailem de anlamıyor beni zaten benim ölüden farkım yok

Keşke o kadar kolay olsa benim asıl sorunum utangaçlık herşeyin temeli bu zaten içe dönük sessiz bir kişilik yapım var bu hayatımı bu kadar olumsuz etkilemez ama utangaçlık ve çekingenlik hayatımı tamamen mahvetti insanlardan utanıyorum çekiniyorum bu insanlardan kaynaklı değil bu benim iç güdüsel ve kontrol edemediğim bir özellik maalesef bunu aşamadım aşamıyorum ailemde bana bu yaşta ne utanması çekinmesi diyor ama anlamıyorlar işte kimse anlamıyor beni ben çocukluğumdan beri bu durumdayım okulda mahallede askerde heryer utangaç olduğum belliydi okul hayatım boyunca sıramdan kalkmadım kimseyle konuşmadım teneffüslere bile çıkamadım liseden sonra tamamen eve kapandım gençliğimde hep eve kapalı asosyal yalnız işsiz geçti hiç kız arkadaşım sevgilim bile olmadı bunlar yetişkin bir erkek için normal mi sence

Aileme kalsa dışarı çıkabilirim normal insanlar gibi işe girip çalışabilirim gezebilirim ya da okuyabilirim ama maalesef yapamadım gençliğim boyunca evden çıkmadım evet çabalarım oldu ama gerisi gelmedi devamı olmadı hep en başa geri döndüm hep kendimi tekrar kapattım bu yasam döngüsünden kurtulamadım kurtulamıyorum yaşım ilerledikçe daha da çıkmaza girdim utangaçlığımı derinden hissederek yaşıyorum hayatımı ve hayatım buna göre şekillendi