Çare nedir?

Hayata bakış açısı oldukça pozitif, hedeflerine emin adımlarla ilerleyen birisiydim. İllet bir hastalık tüm hedeflerimi benden aldı. O günden beri ne şansım ne kaderim gülmedi. Elimi neye attıysam kurudu bir kıyamet gibi... Okul hayatım da iş hayatım da boka döndü. Hedeflerim benden uzaklaştıkça soldum. Gülen insanlara tahammülüm kalmadı aynı şizofren bir kimse gibi gülen insanlara değişik bir varlığa bakarmışım gibi bakıyorum. Gülmenin ne olduğunu unuttum. Beni gören insanlar belli bir süre sonra benden uzaklaşır hale geliyor. Bu bataklıktan kurtulmak için o kadar çok uğraştım ki artık ne gücüm ne hevesim ne de umudum kaldı. Koyduğum hedefleri, gösterdiğim çabaları, verdiğim zamanı, alttan almaları, rezil olmaları, umudumun limitini bir kitap yazacak olsaydım inanın ansiklopedi yanında çocuk kitabı kalırdı. Cilt cilt boy boy... Bu zamana kadar intihar eden insanlar için "aptal varlıklar" gözüyle bakmışımdır (dini husustan) ama şimdi bir bebeğin muazzam kokusu kadar hoş ve rahatlatıcı geliyor gözüme. Ölümle dans ve ölümün sevgilisi olmak... en yakın dostum Azrail gibi hissediyorum. Velhasıl kelam çıkış lazım, umut ışığına ulaşmam lazım, yaşamam lazım... Çare nedir?