Hayırlı günler arkadaşlar,
öncelikle belirteyim ki, biraz sıkıntılı bir dönemden geçiyorum. Evliyim, 1 yaşından küçük bir bebişim var ve üniversiteye devam ederken, bu ayın sonunda üniversite çıkışımı vereceğini belirtti. Biraz geç kaldığım halde (yaş 26) üniversiteyi bitirmeyi amaçlıyordum, 1 senem kalmıştı. Ve bu gayretime çevremde ailemden kimse olmamasına ve eşimin bütün gün çalışmasına rağmen bebişimle devam ediyordum. Ta ki şimdiye kadar. Önümüz mahkeme gibi görünüyor ve hakkını mahkeme salonlarında arama serüveni haksızlığa uğramak kadar can sıkıcı bir durum. Eşim akşamları eve geldiğinde bitik oluyorum, istiyorum ki, en azından bir rahat rahat duşa gireyim veya ev ile ilgili bir işin ucundan tutabileyim. Oda yorgun olup uzanınca yemin ederim cinnet geçiresim geliyor. Okadar yorgunum ki. İnsan değilde makina gibi hissediyorum kendimi, çalışmaya devam etmek zorundayım. Eşime alenen gıcık oluyorum. Gün içerisinde evde olmadığı için, gün sonunda yorgun olduğu için. Zaten çökmüşüm eğitim hayatım sonuçlanamadan bitecek bir iki güne diye, tahmin edersiniz ki bebek bakmakta öyle çok kolay bir şey değil. Giyinip, bebişi giydirip kapının önüne adım atmak bile okadar zor geliyor ki.
Sizce terapi almalı mıyım?
Aşk İlişkileri
Kadın Emeği
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Cinsel Yaşam
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer